|
ตห (เต้าหู้)
|
 |
« เธเธญเธ #50 เนเธกเธทเนเธญ: เธเธธเธฅเธฒเธเธก 10, 2008, 04:37:40 PM » |
|
ช่วงเช้าวันนี้ ซึ่งเป็นวันแรกของงานฤดูกาลแห่งชีวิต
เมปิดเครื่องมือสื่อสารทุกชนิด เพื่อเข้าร่วม เพื่อเยียวยาตนเองไปพร้อมๆ กับผู้เข้าร่วม เริ่มจากการมอบมาลัยมะลิแด่กันละกัน ลุงป้าน้าอาพี่น้องผู้ป่วยได้ให้ศีลให้พรพยาบาล เจ้าหน้าที่สาธารณสุข และกระบวนกร รับกันและกันไว้เป็นหนึ่งเดียว เป็นครอบครัว
น้ำตา หลั่งไหล เป็นสายธาร เมื่อจัดอ่างปลาพูดคุยถึงที่มา กำเนิดโครงงานนี้ จากนั้นก็เดินเคียงข้างกันเข้าสู่กระบวนการ
"อยู่อย่างไร ตายอย่างนั้น" เป็นบทสรุปสั้นๆ จากหนังสือประตูสู่สภาวะใหม่
ใช่แล้ว วันนี้ เรามานั่งล้อมวงกันอยู่ ยังไม่มีใครตาย เราจึงมาร่วมกันค้นหากระบวนวิธีที่อยู่อย่างมีสุขสภาวะที่ดี มีสุข สงบ
อะไรล่ะที่เหตุใหญ่ หลักๆ ที่ทำให้เราไม่อยู่ในความสุขสงบ???? เป็นทุกข์
เหตุซึ่งทำให้ทุกข์มักจะมาจากเรื่อง "แบบแผนความสัมพันธ์" ระหว่างเรากับผู้อื่น กับคนใกล้ชิด ญาติมิตร กับเพื่อนร่วมงาน กับสังคมแวดล้อมที่เราดำรงอยู่ร่วม
เมื่อเราทุกข์กับเรื่องราวนานาๆ อันเรามักจะเห็นว่ามาจากผู้อื่น และจากตัวเราเองด้วยนั้น เราจะเข้าใจและผ่านพ้นมันไปได้อย่างง่ายดายกระนั้นหรือ เพียงบอกว่า ผ่อนคลาย อย่าไปทุกข์ อย่าไปคิดเลย... ถ้าง่ายขนาดนั้นมันก็คงดีสินะ
ความทุกข์ในทางจิต ลึกลับ ซับซ้อน แล้วสะท้อนออกมาทางกายภาพ ในรูปของบุคคลิกภาพ และโรคเรื้อรัง ต่างๆ นานๆ
การเยียวยาทั้งจิตและกาย เป็นศิลปะ ศิลปะ ที่พวกเราทุกคนจะร่วมสร้างกันสร้างสรรค์ออกมาในสามวันต่อไปนี้
|
|
|
|
|
เธเธฑเธเธเธถเธเธเธฒเธฃเนเธเนเธฒ
|
If quantum mechanics hasn't profoundly shocked you, you haven't understood it yet.- Niels Bohr
|
|
|
|
ตห (เต้าหู้)
|
|
« เธเธญเธ #51 เนเธกเธทเนเธญ: เธเธธเธฅเธฒเธเธก 12, 2008, 11:22:21 AM » |
|
เมื่อคืนเป็นคืนที่แสนวิเศษเพราะ...
มีน้องที่เป็นพยาบาล และเป็นลูกสาวทหาร บอกว่า ปกติเธอไม่ค่อยรู้สึกกับการสัมผัสทางกาย จนกระทั่งมานวดเพื่อนไปพร้อมๆ กับการนำด้วยเสียงอันอ่อนโยนของจุ๋ม เป็นสติ สมาธิ ให้ได้รับรู้สัมผัสอย่างที่ไม่เคยได้รู้มาก่อน
เป็นคืนที่วิเศษ เพราะ มีพี่อีกคนบอกว่า จะกลับไปนวดให้แม่บ้าง (ปกติจะน้อยใจแม่อยู่เสมอ) และจะกลับไปดูแลสามี คนใกล้ชิด ที่พึ่งจะมารู้สึกตัวว่าไม่ยุติธรรมกับเขาเลย เราเป็นพยาบาลผู้แสนดี เสียสละ ทำคุณงามความดีเสมอ เขาก็ต้องชื่นชมสิ ไม่ใช่จะมาเรียกร้องการดูแล ชีวิตครอบครัวเรา (สามีและลูก) กินอิ่ม อยู่สบาย กว่าคนเจ็บไข้ได้ป่วยตั้งเยอะ จะมาเรียกร้องอะไรอีก ...
เป็นคืนที่วิเศษ เพราะเพื่อนสาวอีกคนบอกว่า ปกติชีวิตเธอจะไม่ยุ่งกับคนอื่น แต่ตอนนี้ ต้องมาฟังเรื่องทุกข์ร้อนของคนอื่นๆ ทุกวัน เกือบจะตลอดเวลา แต่เธอกลับรู้สึกว่าเป็นคุณค่า เป็นการเรียนรู้ และช่วยเหลือเกื้อกูลกันได้
เป็นคืนที่วิเศษ เพราะมีเรื่องเล่าว่าลุงป้าตายาย ผู้ป่วยได้รับการดูแลด้วยความรัก ได้รับการรับฟัง จากหมอ พยาบาล และญาติผู้ดูแล
เป็นคืนที่วิเศษ เพราะมีคุณหมอ ตำแหน่งผู้บริหารระดับผู้อำนวยการรพ. ยอมรับว่างานการบริหารโรงพยาลในสภาวะที่เป็นอยู่นั้นแสนสาหัส เพราะงานหนักและเจ้าหน้าที่ทุกคนก็แทบไม่มีเวลาตั้งสติ ไม่มีเวลา ดูแลตัวเองกันเลย หมอเองอยากมาทำงานสุขภาวะที่แท้บ้างหากเกษียณแล้วอาจจะกลับเป็นมากุมารแพทย์ที่มีความสุขเมื่อได้ดูแลเด็กๆ ได้ยินเสียงเล็กๆ และรอยยิ้มสดใสที่เรียก พ่อหมอ พ่อหมอ และอาจจะมาช่วยงานมูลนิธิฯ ด้วย...
เป็นคืนที่จิ๋มแววตาดูมีความสุข แม้สีหน้าจะอ่อนเพลียเพราะนอนดึกไปหน่อยเพราะติดตามข่าวคราวบ้านเมือง เป็นห่วงพี่น้องที่อยู่ทำเนียบ เมก็บอกจิ๋มว่าช่วงงานนี้ขอให้ทำใจให้สงบ ไม่ต้องห่วง จิ๋มมีงานทางจิตวิญญาณที่จะต้องทำให้สำเร็จ เมจะรายงานให้รู้หากมีเรื่องเร่งด่วน
|
|
|
|
« เนเธเนเนเธเธเธฃเธฑเนเธเธชเธธเธเธเนเธฒเธข: เธเธธเธฅเธฒเธเธก 12, 2008, 01:28:18 PM เนเธเธข ตห (เต้าหู้) »
|
เธเธฑเธเธเธถเธเธเธฒเธฃเนเธเนเธฒ
|
If quantum mechanics hasn't profoundly shocked you, you haven't understood it yet.- Niels Bohr
|
|
|
|
ตห (เต้าหู้)
|
|
« เธเธญเธ #52 เนเธกเธทเนเธญ: เธเธธเธฅเธฒเธเธก 13, 2008, 10:40:56 AM » |
|
เมื่อคืน เป็นคืนอันแสนชื่นใจ เหตุเพราะพี่ๆ น้องๆ พยาบาลจากหลายโรงพยาบาลที่มาร่วมงานคราวนี้ เกิดความตั้งใจและวางแผนงานเล็กๆ อย่างเป็นรูปธรรม ดำเนินการได้จริง โดยจะนำความรู้สึก ความคิด จิตวิญญาณของฤดูกาลแห่งชีวิต กลับไปเริ่มที่องค์กรของพวกเธอ
ส่วนตัวเมก็ดีใจมาก เพราะนอกจากจิ๋มแล้วก็ได้ใกล้ชิดพี่คนหนึ่งที่ป่วยเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย ผ่านน้องพยาบาลคนหนึ่ง.... แปลกเนอะ ใกล้ชิดคนหนึ่งผ่านอีกคนหนึ่ง....
พี่คนนี้ เมได้พบเจอเธอเกือบทุกวัน แต่เราแทบไม่ได้คุยกันเกินคำสองคำเลย เธอเป็นผู้ที่มีเจตจำนงค์มุ่งมั่นในอันที่จะมีชีวิตอยู่อย่างสูงมาก เธอเดินวันละแปดกิโลทุกวัน เข้มแข็ง อดทน มีวินัย แต่... เท่าที่ได้สัมผัส ได้รับฟังมา เธอเหงามาก เธอต้องการความรัก ความอ่อนโยน จากผู้ดูแล และน้องพยาบาลผู้เป็นบัดดี้ก็สื่อสารกันได้ดีจนเกินคำอธิบาย พี่คนนี้จึงหลั่งน้ำตาด้วยความตื้นตันในแทบจะทุกครั้งที่เธอเอ่ย หรือได้สดับรับฟังเพื่อนๆ
นี่เป็นเพียง ตัวอย่างเล็กๆ จากมุมมองมุมหนึ่งเท่านั้น
หลังพักกลางวันของวันสุดท้ายในรอบแรก งานโครงการฤดูกาลครั้งนี้ ทุกคนกำลังจะมากินข้าวและบอกลากันชั่วคราว ที่ห้องนั่งเล่นค่ะ
|
|
|
|
|
เธเธฑเธเธเธถเธเธเธฒเธฃเนเธเนเธฒ
|
If quantum mechanics hasn't profoundly shocked you, you haven't understood it yet.- Niels Bohr
|
|
|
|
sweethay
|
|
« เธเธญเธ #53 เนเธกเธทเนเธญ: เธเธธเธฅเธฒเธเธก 14, 2008, 04:38:13 PM » |
|
นี่คือบทความที่ร้อยเรียงจากใจพี่จิ๋มฤดูกาลชีวิต ครั้งที่1 ก็ผ่านพ้นเป็นฤดูกาลชีวิตที่งดงามสามคืนสี่วันเราต่างคนได้เรียนรู้บอกเล่าแบ่งปัน ฤดูกาลชีวิตของแต่ละคน เป็นฤดูกาลแห่งกาลเยียวยาซึ่งกันและกัน และพร้อมที่จะเติโต ผลิบานในเส้นทางการเดินทางของตัวตนด้านใน เราต่างหาฤดูกาลของชีวิต มาหลายฤดูกาล เหตุการณ์เปลี่ยนแปลงฤดูกาล ทุกฤดูกาลไม่มีฤดูไหลที่ไม่เปลี่ยนผ่าน แต่ละฤดูของชีวิต เป็นครู ให้เราได้เรียนรู้ และกลับมามองดูฤดูกาลในใจของเรา บางครั้งเมฆฝนโดนพายุกระหน่ำ แต่หลังจากนั้น ?มันก็ผ่านไป? ก็เป็นฟ้าหลังฝนที่สวยงาม
ฉันบอกความรู้สึกกับผู้เข้าร่วมว่า ทุกครั้งที่มีอาการเจ็บปวดทางกายเกิดขึ้น ฉันพูดคุยบอกกับเจ้าเพื่อนมะเร็งของฉันว่า ?เวลาชีวิต ในของฉันในขณะนี้
ปรารถนาดูแลผู้คน ให้มีความสุข เหมือนกับเรามีความสุขในวันนี้ ชีวิตฉันมีความหมาย ความตายไม่ใช่เรื่องที่น่าห่วง ความประทับใจมีมากมาย ในฤดูกาลนี้
? กิจกรรมทุกกิจรรมมีความหมาย เป็นกระจกสะท้อนตัวตนด้านใน ของแต่ละคน ผู้เข้าร่วมบางคนสะท้อนว่า เกิดอีกกี่ชาติ ก็ไม่รู้ว่าจะได้มีโอกาส ฟังเรื่องราว
ดีดี เหล่านี้อีกหรือปล่าว เราต่างเป็นคนป่วย โดยไม่รู้ตัว ป่วยกาย ป่วยใจ ป่วยใจเป็นอาการที่รักษายากมาก เราต่างมีความเหงา ความกลัว ที่ซ่อนอยู่
ตามวิถีชีวิตปัจจุบันที่เร่งรีบ ยัดเยียด บริโภคนิยมให้ตนเองและคนใกล้ชิด ทั้งที่รู้แต่ก็ไม่พยายาม ฝึกฝืนหาทางออก ให้ตัวเอง กลัวอะไรก็ไม่รู้สารพัดความกลัว
จนนำพาซึ่งความเครียด และป่วยไข้ในที่สุด บางคนก็มีความโกรธแค้น ในใจที่ฝังรากลึก หล่อเลี้ยง บั่นทอนชีวิตในปัจจุบัน ไม่ได้ให้อภัยในความผิดพลาด
พลั่งเผลอของมนุษย์ด้วยกัน บ้างก็เติบโต มากับชีวิต ที่มีคำว่า ?ต้อง? อย่างโน้นอย่างนี้ และคำว่า ?ควร? จะทำสิ่งนั้นสิ่งนี้ เพื่อเป็นคนที่ดีเลิศ และคนเก่ง
ของพ่อแม่วงศ์ตระกูล ทุกๆการกระทำ ไม่ได้เกิดจากความรู้สึกตนเอง เกิดจากความอยาก ความต้องการของคนรอบข้าง เขาสมมุติตัวเองเหมือนเขื่อนกั้นน้ำ
วันหนึ่ง...น้ำก็ล้นเขื่อน แตกทะลัก นำพาซึ่งความป่วยไข้อีกราย และอีก หลายๆคน
บรรยากาศของงานฤดูกาลชีวิต อบอวนไปด้วย มิตรภาพ เป็นพลัง เยียวยาบำบัด ซึ่งกันและกัน เป็นยาที่วิเศษ การเป็นผู้ให้ ก็เป็นการเยียวยา การเป็นผู้รับ
ก็ไม่รู้สึกหมดคุณค่า เป็นภาระกับใคร ที่ผู้ป่วยบางคนรู้สึกเป็นอิสระและยอมรับ เป็นโครงการสุขแท้ด้วยปัญญา การเดินทางของชีวิต บางครั้งเราเร่งรีบ
มองไม่เห็นความงดงามใกล้ตัว วกวนหลงทาง อาจทำให้เรา ทำกล่องแห่งความสุข หล่นหายไปจากชีวิต รอยยิ้มแห่งความหวัง
น้ำตาแห่งการร้องไห้เมื่อวันวานได้แปลเปลี่ยนเป็น ?ปุ๋ยชีวิต? ผลิบาน พร้อมจะเติบโต ต้อนรับฤดูกาลชีวิตใหม่
(ครั้งที่สอง วันที่31 ตุลาคม ? 3 พฤศจิกายน นี้ ) แล้วเราจะพบกันอีก
|
|
|
|
|
เธเธฑเธเธเธถเธเธเธฒเธฃเนเธเนเธฒ
|
|
|
|
|
sweethay
|
|
« เธเธญเธ #54 เนเธกเธทเนเธญ: เธเธธเธฅเธฒเธเธก 14, 2008, 05:01:30 PM » |
|
พี่จิ๋มแกอ่านสิ่งที่แกเขียนให้ใหม่พิม ขณะนั้น ใหม่เองก็รู้สึกเหมือนกันกับพี่จิ๋ม "ปุ๋ยชีวิต" เปรียบเสมือนพลังแห่งการเยียวยา
ความรักที่เราสัมผัสได้แบบไม่ปลอมๆ มันได้เกิดขึ้นในงานฤดูกาลชีวิต
การที่คนหันหน้าคุยกัน รับฟังอย่างลึกซึ้ง พลังของเสียงทั้งในทั้งนอก มันดัง ชัดเจน
เหมือนการ สื่อสาร ของเรา มัน ปลุกพลังและความเป็นไปได้อะไรบางอย่าง
ทุกๆกิจจกรรม ใหม่รู้สึกเหมือนเรากำลังสื่อสาร คุยกันอยู่ตลอด
บางทีแม้ไม่ต้องพูด คล้ายเป็น invisible conversation บทสนทนาที่มองไม่เห็น
อาจเกิดจากการสัมผัสทางกาย จับมือ โอบกอด และหลายๆอย่าง
ช่วงนี้มีคนบอกว่าสดใสขึ้นบ้าง
ใหม่ว่าชีวิตมันต้องมีการเคลื่อนไหว เปลี่ยนผ่านบางอย่าง
ฝึกฝนและสังเกตุ เสี่ยงบ้าง ฮาๆ
อืมม..
ช่วงนี้มีความสุขนะเนี๊ยเรา 8)
|
|
|
|
|
เธเธฑเธเธเธถเธเธเธฒเธฃเนเธเนเธฒ
|
|
|
|
|
Suchada
|
|
« เธเธญเธ #55 เนเธกเธทเนเธญ: เธเธธเธฅเธฒเธเธก 14, 2008, 07:37:10 PM » |
|
เมื่อคืน นั่งมองดูเปลวไฟในตะเกียงเล็กๆ บนโต๊ะอาหารค่ำ
แสงสลัวจากตะเกียงดวงน้อย ช่วยเสริมสร้างบรรยากาศให้รู้สึกอบอุ่น สบายๆ
คิดเล่นๆ ว่า ถ้าเราเอากล้องมาถ่ายรูปเก็บไว้แล้วเอามาเทียบกัน คงไม่มีภาพซ้ำ
ความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นตลอดเวลา วินาที ต่อ วินาที
บางจังหวะที่มีลมพัดผ่าน ไฟเปลวน้อยก็ไหววูบ ริบหรี่ราวจะดับ
แต่สักพัก ก็กลับมาลุกโชติช่วง พริ้วไหว ให้แสงสว่างดังเดิม
ฤดูกาลชีวิต .... เปลี่ยนผ่าน เติบโต
ในยามสดใส เธอคือแสงสว่าง ท่ามกลางความมืดมิด
เป็นเปลวไฟดวงน้อย ที่คอยให้ความอบอุ่นและนำพาผู้คนไปตามเส้นทางแห่งความสุขที่เธอได้ค้นพบ
|
|
|
|
|
เธเธฑเธเธเธถเธเธเธฒเธฃเนเธเนเธฒ
|
การรู้จักเส้นทางเป็นเรื่องหนึ่ง การเดินไปในเส้นทางนั้นด้วยตัวเองเป็นอีกเรื่อง
|
|
|
NewOne
จิตเบิกบาน
 offline
เธเธฃเธฐเธเธนเน: 25
|
|
« เธเธญเธ #56 เนเธกเธทเนเธญ: เธเธธเธฅเธฒเธเธก 15, 2008, 07:21:25 PM » |
|
ไปเชียงรายคราวนี้ หนึ่งรู้สึกว่าตัวเองมีความพร้อมมากคะ ทั้งกายและใจ?.เปิดทุกประสาทสัมผัส เปิดรับการสัมผัสคนที่อยู่ตรงหน้าเรา?รับฟังเรื่องราวที่ไหลพรั่งพรูของพี่คนหนึ่ง...รับรู้ถึงความทุกข์ ทรมาณ ต่อความเจ็บป่วยในแต่ละช่วงเวลาของชีวิต เธอเล่าว่าสี่สิบกว่าปีที่ผ่านมา?เด็กสาวอายุสิบหกปีต้องตัดปอดไปหนึ่งข้าง จากอุบัติเหตุทำให้ต้องหยุดเรียนออกจากโรงเรียน?หลังจากนั้นอีกหลายปีผ่าตัดไทรอยด์เป็นพิษ จนมาพบว่าเป็นมะเร็งเต้านมในช่วงสิบกว่าปีที่ผ่านมา ?รับรู้ถึงความเจ็บปวด ผิดหวัง..มีชีวิตอยู่กับ ความเงียบเหงา โหยหาความรัก ..อยากคุยกับคนที่อยากคุยด้วย เฝ้ารอเวลาเธอว่างแต่รอแล้วรอเล่า..ก็ไม่มีเวลาให้?อยู่ด้วยกันแต่เหมือนอยู่คนเดียว..อยากหลุดพ้นจากที่เป็นอยู่จากความอยากได้อยากมี?เธอเล่าไปน้ำตาคลอ ..เป็นมะเร็งนะเหรอมันมาจากความโกรธ..ความเครียด ที่สะสม? ในความเปราะบาง อีกส่วนหนึ่งที่สัมผัสและรับรู้ได้ถึงพลังของความเข้มแข็ง ของการอยู่ได้ ด้วยตัวเองดูแลตัวเอง และใช้ชีวิตที่เหลืออยู่อย่างมีความหมาย?อยู่กับลมหายใจ เธอบอกว่าเราต้องหายใจให้ถูก..หายใจเข้ายาวๆ หายใจออกลึกๆ?ขุมทรัพย์ที่อยู่กับตัวเรา..เป็นกำลังใจให้นะคะ
สามวันครึ่งที่ได้อยู่ด้วยกันกับกับพี่ๆ น้องๆ ลุงๆ ป้าๆ? ดีใจมากคะเป็นช่วงเวลาที่พิเศษช่วงหนึ่งของตัวเองได้เยียวยาได้หล่อเลี้ยง ได้หลอมรวมความรู้สึกนึกคิด ได้เป็นอิสระจากพันธนาการ?แล้วเราก็นำพลังของความรักความสุข สดชื่นกลับบ้าน ช่วงที่เดินทางกลับนั่งคุยกันกับน้องน้อยตลอดทางว่าเราจะทำอะไรกันบ้าง ?กลับมาถึงบ้านก็มอบความรักกับคนในครอบครัว มาถึงที่ทำงานพี่ๆมองหน้าถามว่า ดูสดชื่นจัง ไปไหนมา?.ในตอนที่พิมพ์นี้ยังรับรู้ได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านในตัว และหัวใจที่อบอุ่น..ลมหายใจที่สดชื่น เค้าเรียกพลังของความรักหรือเปล่า ..ทำไมเราเป็นคนที่รักคนง่ายจัง ?ขอบคุณนะคะทุกๆคน ความรัก ความเมตตา ความปรารถนาดี รอยยิ้มที่สดใส มิตรภาพที่อบอุ่นที่มีให้น้อมรับมาไว้ในเนื้อในตัวและจิตวิญญาณ..นำพลังความดีงามเหล่านี้มาแผ่ขยายให้คนอื่นอีกมากมายคะ?.
|
|
|
|
|
เธเธฑเธเธเธถเธเธเธฒเธฃเนเธเนเธฒ
|
สู่ความเรียบง่ายและงดงาม
|
|
|
sui_wanna
จิตเบิกบาน
offline
เธเธฃเธฐเธเธนเน: 4
|
|
« เธเธญเธ #57 เนเธกเธทเนเธญ: เธเธธเธฅเธฒเธเธก 18, 2008, 12:17:50 AM » |
|
สวัสดีค่ะ ไม่ได้แวะมาทักทายซะนานเลยนะคะ
เฝ้ามองฤดูกาลชีวิตอยู่ไกลๆ แต่ก็รับรู้ได้ถึงความสุข ความอบอุ่นจากหัวใจที่โหยหาและเยียวยาซึ่งกันและกัน
เป็นอีกฤดูกาลของชีวิตที่ผ่านพ้นไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย
ในความเจ็บปวด มีการยอมรับ
ในความอ่อนแอ มีรอยยิ้มที่จริงใจ
ในความเปราะบาง มีร่องรอยแห่งการค้นพบ
ส่วนเสี้ยวของชีวิตที่ขาดหาย ได้รับการเยียวยา
ในร่างกายที่ป่วยไข้ เต็มไปด้วยพลังใจที่กล้าหาญ
ไม่มีผู้ป่วย ไม่มีหมอ มีเพียงตัวเรากับความเป็นจริงตรงหน้า
เราเปิดประตูต้อนรับ
เธอกลับมาแล้ว เธอคือส่วนเสี้ยวในใจฉัน
เราเป็นดั่งกันและกัน
จูงมือกันข้ามผ่านฤดูกาลชีวิต
....ขอบคุณสำหรับเรื่องราว ความรู้สึกที่ถ่ายทอดผ่านตัวหนังสือ ได้อ่านทุกบรรทัดอย่างช้าๆ
ความสุขแผ่ซ่านอยู่ในกายที่อ่อนล้า อืม...ดีจัง
|
|
|
|
|
เธเธฑเธเธเธถเธเธเธฒเธฃเนเธเนเธฒ
|
|
|
|
|
ped
|
|
« เธเธญเธ #58 เนเธกเธทเนเธญ: เธเธคเธจเธเธดเธเธฒเธขเธ 02, 2008, 09:41:36 PM » |
|
:)`เป็ดหายไปนาน...มากๆๆ วันนี้เป็นวันที่อยากเขียนขึ้นมาอีกครั้ง ...
ขอไว้อาลัย "ป้าพรรณ" วันนี้ป้าพรรณได้เสียชีวิตแล้ว ด้วยโรคมะเร็ง
ได้ยินพี่จิ๋มบอกช่วงตอนเย็น "ความรู้สึกแรก" เป็นไปได้ยังไง ทำไมมันช่าง
เร็วเหลือเกิน คงอีกไม่กี่วันเป็ดกับพี่รินคงได้ไปเยี่ยม ป้าพรรณ ที่บ้าน
เป็ดจะเอาผ้าคอร์สติสซื้อมานานแล้วจากเชียงใหม่ เลือกกับพี่ริน เป็ดเก็บไว้
ในกระเป๋าทุกวันเพื่อวันไหนไปหาป้าพรรณ จะไปสอนป้าพรรณปัก ตั้งใจ
ไว้อย่างนั้น แต่..ไม่มีโอกาสแล้ว...ช้าเกินไป :-[
เป็ดขอให้ป้าพรรณหมดทุกข์ไปอย่างสงบ เป็ดขอขอบคุณพี่เมย์
พี่จิ๋ม พี่ริน และป้าพรรณ ที่ให้เป็ดได้ทำในสิ่งที่เป็ดฝันอยากทำ
การให้ที่ให้ออกจากความรู้สึกโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน นั้น คือ
ความสุขจริง ๆ
|
|
|
|
|
เธเธฑเธเธเธถเธเธเธฒเธฃเนเธเนเธฒ
|
|
|
|
|
ตห (เต้าหู้)
|
|
« เธเธญเธ #59 เนเธกเธทเนเธญ: เธเธคเธจเธเธดเธเธฒเธขเธ 03, 2008, 09:36:26 AM » |
|
ฟังจากพี่รินว่าป้าพรรณจากไปอย่างสงบ คล้ายกับนอนหลับไป ทั้งวันก่อนที่ป้าจะเดินทางผันผ่านฤดูกาลนั้น ป้าได้บอกลา และบอกกับคนที่ไปเยี่ยมว่า "ป้าพร้อมแล้ว" ... ป้าพร้อมแล้วสำหรับการเดินทาง
งานฤดูกาลเมื่อคืนเป็นคืนสุดท้ายของครั้งที่สองที่ห้องนั่งเล่น จิ๋มบอกว่าคราวนี้เธอมีความสุขมาก การทำงานร่วมกัน อย่างเป็นลมหายใจเดียวกันนั้น ในช่วงการตระเตรียมก็หลีกเลี่ยงความเครียดและความขัดแย้งได้ยาก เรียกว่าเหนื่อยหนักก่อนงานกันทั้งทีม เรียนรู้ที่จะประสานคนนั้นกับนี้ คนนี้กับคนโน้นและคนโน้นกับตัวเอง (จิ๋ม จุ๋ม ผึ้ง พี่โอ้ น้องใหม่และแอน) แต่ผลความสำเร็จเมื่อคืนก็คลี่บานสวยงาม คุ้มจนเกินคุ้มหากจะเทียบกับหยาดเหงื่อที่หลั่งรด
จิ๋มเริ่มต้นประโยคแรกว่า จิ๋มตั้งใจมาก มากเสียจนอาจจะทำให้เครียดไปบ้าง นั่นเป็นเพราะ "จิ๋มไม่รู้ว่าตัวเองจะได้มีโอกาสทำงานอย่างนี้อีกหรือเปล่า งานนี้จึงเป็นงานที่มีความหมายมากสำหรับจิ๋ม"
พี่ๆ น้องๆ พยาบาล
พี่ๆ น้องๆ จากโครงการพุทธิกา
และพี่น้องๆ ผู้ดูแล และผู้ป่วย
ความรู้สึกเหมือนเดินชมสวนดอกไม้งามสพรั่งเต็มไปหมดทั้งสวน
ดอกไม้หนึ่งกำลังแย้ม...เรื่องเล่าของเป็ด ที่แม้จะไม่ใช่การได้ยินได้ฟังเป็นครั้งแรก แต่ครั้งนี้เป็ดเล่าด้วยความนิ่ง สงบ เปิดเผย และเกือบจะเป็นการบอกเล่าที่สมบูรณ์ครบถ้วนในตัวของมันเอง
เป็ดเล่าถึงประสบการณ์การผ่านเปลี่ยน แบบแผนความสัมพันธ์ของเป็ดกับพ่อ ซึ่งได้ถูกบันทึกไว้แต่ครั้งเมื่อยังเป็นเด็กเล็กๆ สืบทอดมาจนถึงปัจจุบัน แบบแผนซึ่งแต่เดิมจะเปลี่ยนแปลงก็แค่เพียงตัวบุคคล สถานที่ เวลา และพฤติกรรม แต่...แต่แบบแผนยังคงเดิมทุกประการ จนถึงวันที่แบบแผนนั้นได้ถูก "เห็น" และได้รับการ "อภัย" อย่างแท้จริง .... ทฤษฎีของดีสเปนซ่าได้รับการพิสูจน์แล้วในเนื้อในตัวคน
ดอกไม้หนึ่งเบ่งบาน ดูงามซึ้ง...แม่ซึ่งเป็นมะเร็ง ถึงวินาทีความเป็นความตาย ซึ่งเธอเองก็พร้อมและอยากหลุดพ้นจะความเจ็บปวดไปสู่ความเบาสบาย หากด้วยความรักอันไร้ที่สิ้นสุด ไร้ขอบเขตของแม่ และลูกๆ ของเธอ นำมาเธอกลับมาสู่ชีวิตอีกครั้ง...
ลูกตัวเล็กเดินไปเป่ามนต์ โอม..บาลา บาลา เพี๊ยง... ให้เธอ (เด็กน้อยจำบทสวดภาษาบาลีที่แม่จะท่องและเป่าให้ทุกครั้งที่เธอหกล้มบาดเจ็บได้)
โอม..บาลา บาลา เพี๊ยง!!! ก็กลับกลายเป็นมนต์ขลัง ที่ขลังยิ่งกว่าการเสกเป่าจากพระอาจารย์ที่ไหนๆ ในสากลโลก เป็นมนต์ขลังอันบริสุทธิ์แบบแผนแห่งรักจากลูกน้อย สู่แม่ที่กำลังเจ็บปวด
ดอกไม้งามอีกหลายต่อหลายดอกได้คลี่บาน ต่อประจักษ์พยานตรงหน้า
|
|
|
|
« เนเธเนเนเธเธเธฃเธฑเนเธเธชเธธเธเธเนเธฒเธข: เธเธคเธจเธเธดเธเธฒเธขเธ 03, 2008, 09:51:11 AM เนเธเธข ตห (เต้าหู้) »
|
เธเธฑเธเธเธถเธเธเธฒเธฃเนเธเนเธฒ
|
If quantum mechanics hasn't profoundly shocked you, you haven't understood it yet.- Niels Bohr
|
|
|
|
จุ๋ม-จิ๋ม
|
|
« เธเธญเธ #60 เนเธกเธทเนเธญ: เธเธคเธจเธเธดเธเธฒเธขเธ 05, 2008, 01:12:14 PM » |
|
ลมหนาวก็เริ่มมาทักทาย?...ฤดูกาลแห่งชีวิตครั้งที่สอง......พัดผ่านไปด้วยมิตรภาพที่เยียวยาซึ่งกันและกันความสุข เบิกบานมาพร้อมกับรอยยิ้ม การที่ฉันได้เห็นผู้คนเปลื่ยนแปลงดูแลตัวเองได้เลือกที่จะอยู่อย่างมีชีวิตทำให้ฉันมีกำลังใจมากขึ้น...................แต่ละคนบอกเล่าแบ่งปันประสบการณ์ชีวิต จากตัวฉันเอง การฟื้นตัวจากมะเร็งต้องใช้เวลา.........รอผล เป็นช่วงเวลาที่เราทำอะไรไม่ได้มากไปกว่าการเคารพความต้องการของตัวเอง
ช่วงเวลาเป็นการเตรียมตัวอยู่อย่างมีชีวิตให้โอกาสตัวเอง ด้วยเสียงหัวเราะ และความรัก ดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้าย
บางคนก็บอกเล่า.......เราช่วยเหลือคนอื่นจนลืมช่วยเหลือตัวเอง.......และเราก็ยึดถือเรียก...การกระทำนั้นว่าความดี
โรคภัยไข้เจ็บ ที่เกิดขึ้นกับเรา ช่วยให้หลายคนได้เรียนรู้ ที่จะอยู่ด้วยตัวเอง ถึงแม้ว่าชีวิตจะเต็มไปด้วยเรื่องยุ่งยาก
แม้ว่าเราต้องเจอกับความปวดร้าว ผิดหวัง ท้อแท้ และเศร้าโศกเสียใจกับสิ่งที่ทำลงไปมากเพียงใด
แต่ชีวิตมันก็น่าสนใจ ล้ำค่าด้วยความหมายของชีวิต
ความหมายของชีวิต ไม่ได้วัดกันด้วยความยืนยาว แต่อยู่ที่เรามีความสุขกับชีวิตแต่ละวันหรือไม่
สิ่งเล็กๆ น้อยๆ แต่เป็นแรงบันดาลที่ยิ่งใหญ่ อยู่รอด อยู่ร่วม อยู่อย่างมีความหมายของฉัน
|
|
|
|
|
เธเธฑเธเธเธถเธเธเธฒเธฃเนเธเนเธฒ
|
|
|
|
|
Suchada
|
|
« เธเธญเธ #61 เนเธกเธทเนเธญ: เธเธคเธจเธเธดเธเธฒเธขเธ 05, 2008, 02:15:26 PM » |
|
มีหนังสือเล่มหนึ่ง ที่อ่านแล้วคล้ายๆ กับสิ่งที่จิ๋มเขียนในกระทู้ก่อนหน้า ชื่อ The Last Lecture ของ Randy Pausch แปลเป็นภาษาไทย โดย วนิษา เรซ (มีข้อสังเกตุส่วนตัวว่า อัมรินทร์ มักจะใช้กลยุทธ์เลือกคนแปลที่ดังๆ เป็นการเพิ่มความน่าซื้อ แต่ก็ต้องยอมรับว่า คนดังที่เก่งจริงก็เลือกหนังสือที่จะแปลเหมือนกัน) ข้างล่างนี้คือบทสรุปและข้อความบางตอนจากหนังสือที่มีคนเอามาโพสต์ไว้ในเวบบอร์ด The Last Lecture from Randy Pausch
Randy Pausch เป็นศาสตราจารย์และผู้ร่วมก่อตั้งแลป Entertainment Technology Center ที่มหาวิทยาลัย Carnegie Mellon University โดยเชี่ยวชาญทางด้าน Virtual Reality และ Human-Computer Interaction เคยทำงานร่วมกันกับ Walt Disney Imagineering, Electronic Arts, และ Google นอกจากนั้น Randy ก็ยังเป็นคนริเริ่มโครงการ Alice ขึ้นมา ซึ่งเป็นโครงการสื่อการสอนเรื่องการเขียนโปรแกรมโดยใช้ตัวละคร 3 มิติที่มีชื่อเสียงพอสมควร
เมื่อเดือนกันยายน ปี 2006 หมอวินิจฉัยว่าเขาเป็นมะเร็ง ? Randy สู้กับโรคร้ายนี้จนกระทั่งเมื่อเดือนสิงหาคมปีถัดมา หมอบอกว่ามะเร็งได้ลามไปยังตับและม้าม เขาจะอยู่แบบมีสุขภาพดีได้อีกแค่ประมาณ 6 เดือนเท่านั้น
ในวันที่ 18 สิงหาคม ปี 2007 Randy ก้าวขึ้นไปบนเวทีในห้องเรียน และมอบสิ่งที่เรียกว่า ?The Last Lecture? ให้กับนักเรียนในห้องนั้น และอีกหลายล้านคนบนโลกที่ได้มีโอกาสดูวิดีโอที่มีการบันทึกเอาไว้ เล่าว่า The Last Lecture เป็นประเพณีที่คนพูดจะสมมุติว่านี่เป็นโอกาสสุดท้ายในชีวิตของเขา ที่เขาจะได้มีโอกาสได้เล่าสิ่งที่เขาได้เรียนรู้มาทั้งชีวิต ก่อนที่จะต้องจากโลกนี้ไป ? แต่แน่นอนว่าสำหรับ Randy แล้ว นี่ไม่ใช่การสมมุติ มันอาจจะเป็น The Last Lecture ของเขาจริงๆ
สิ่งที่คุณ แรนดี เพาช์เป็นห่วง คือลูกเล็กๆ 3 คนของเค้าจะทำยังไง ใครจะสอนให้ลูกเล็กๆ 3 คนนี้ ให้รู้จักโลกที่มีการต่อสู้และเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา
การปาฐกถา คือสิ่งที่คุณ เพาช์ เลือกที่จะทำโดยขอร้องให้นักศึกษาบันทึกวีดีโอการปาฐกถา นี้ไว้เพื่อที่จะเก็บไว้ให้ครอบครัวเปิดให้ลูกๆ ของแกดูเมื่อถึงวัยที่สมควร
?เวลา? เป็นสินทรัพย์ที่มีค่าที่สุด อย่าใช้อย่างไม่เห็นคุณค่า
เขากล่าวในตอนหนึ่งว่า ?Time is all you have. And you may find one day that you have less than you think?
อย่ากลัวว่าจะ ?ล้มเหลว? เพราะยิ่งล้มเหลวเร็ว ก็ยิ่งจะเติบโตเร็ว
การบ่นเป็นสิ่งที่เสียเวลาสุดๆ ไม่ได้ทำอะไรให้ดีขึ้นเลย
ทำบางอย่าง อย่ามัวแต่สงสารตัวเอง
เรียนรู้สิ่งแปลกใหม่และทำให้ดีที่สุด
ให้คุณค่ากับคนมากกว่าสิ่งของ
ชีวิตรอบนี้มีครั้งเดียว....พยายามทำความฝัน (ของตนเอง) ให้เป็นจริง และ Dream the possible Dream
สุข หรือ เศร้า ...ขึ้นอยู่กับเรา ?I?m dying and I?m having fun. And I?m going to keep having fun every day I have left. Because there?s no other way to play it?
?I would just urge my kids to find their way with enthusiasm and passion. I want them to feel as if I am there with them, whatever path they choose?
?All of the things I loved were rooted in the dreams and goals I had as a child"หลังจากเขานำเสนอ Lecture ครั้งสุดท้าย เขามีเค้กก้อนโตบนเวที และเชิญชวนผู้ฟังทุกคนร่วมกันร้องเพลงสุขสันต์วันเกิดให้กับภรรยาของเขา
เขาบอกว่ารู้สึกโชคดีมากที่เป็นมะเร็ง แทนที่จะตายอย่างกระทันหันแบบหัวใจวายหรืออุบัติเหตุ เพราะทำให้เขาและภรรยามีโอกาสใกล้ชิดกันมากขึ้น
เขาอยากให้เธอมีความสุข และแต่งงานใหม่ได้หากเธอต้องการ หลังจากเธอเดินขึ้นไปบนเวที เขาทั้งคู่กอดและจูบกัน เธอกระซิบเบาๆ ข้างหูเขาว่า ?โปรดอย่าจากไป?
แรนดี้เพิ่งจากโลกใบนี้ไปอย่างสงบเมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม 2008 พร้อม ทิ้ง Last Lecture ไว้แก่ลูกๆ ของเขาและโลกที่วุ่นวาย ใบนี้
นอกจากหนังสือ ก็มีวิดีโอที่นำเสนอโดย Randy หลายเรื่อง ที่สั้นและเป็นจุดเริ่มต้นได้ดีก็น่าจะเป็นอันที่ Randy Pausch พูดในรายการ Oprah Show
ความยาวประมาณสิบสองนาที มี sub-title เป็นภาษาไทยด้วย คลิ้กเข้าไปดูได้ที่นี่ http://video.google.com/videoplay?docid=-8703933479957779710 |
|
|
|
« เนเธเนเนเธเธเธฃเธฑเนเธเธชเธธเธเธเนเธฒเธข: เธเธคเธจเธเธดเธเธฒเธขเธ 05, 2008, 02:37:30 PM เนเธเธข Suchada »
|
เธเธฑเธเธเธถเธเธเธฒเธฃเนเธเนเธฒ
|
การรู้จักเส้นทางเป็นเรื่องหนึ่ง การเดินไปในเส้นทางนั้นด้วยตัวเองเป็นอีกเรื่อง
|
|
|
|
Darth Vader
|
|
« เธเธญเธ #62 เนเธกเธทเนเธญ: เธเธคเธจเธเธดเธเธฒเธขเธ 05, 2008, 04:33:13 PM » |
|
ฤดูกาลแห่งชีวิต
ฤดูกาลคืบคลานความหนาวเหน็บ กลืนกินไออุ่น
สีสันแปรเปลี่ยน จากสดเป็นซีด
ฤดูกาลแห่งชีวิต
ไหลรินดั่งสายน้ำ ที่ดิ่งลงสู่มหาสมุทร
แม้ว่าจะฝืนอย่างไร สายน้ำก็ย่อมต้องไหลไปสู่จุดกำเนิดของมัน
ไถ่ถาม ความหมายแห่งชีวิต
หากชีวิตย่อมต้องกลับไปสู่จุดเริ่มต้น แล้วชีวิตจะเกิดมาทำไมให้ยากยุ่ง?
หรือว่า ชีวิต ดำรงอยู่เพียงเพื่อจะไหลริน อย่างหลับใหล
หากเราไม่เคยสัมผัสฤดูกาลของชีวิต ชีวิตก็อาจดำรงอยู่เพียงเพื่อรอวันสิ้นสุด
หากวันที่ฝนพรำ เธอเพียงนั่งอยู่ใต้ชายคาบ้าน นั่งมองสายฝน
เธอคงไม่อาจสัมผัสรสชาติ ของการที่เมล็ดฝน ชโลมกายเธอ
เธออาจเป็นหวัด แต่เธอได้สัมผัสกับฤดูกาลแลรสชาติของมัน
ความหมายอาจไม่ได้อยู่ที่ว่า การดำรงอยู่ของเธอจะสั้นหรือยาว
ฤดูกาลที่ผ่านเวียนจะมีความหมายอะไรเล่า หากเราไม่เคยสัมผัส
แต่หากเธอลืมตา แลกล้าที่จะย่างเท้าของเธอไปสัมผัสกับฤดูกาลที่ผันแปร
แม้เธออาจเจ็บปวด ที่อาจจะต้องออกจากความคุ้นชิน ออกจะความปลอดภัย
แต่เพียงชั่วขณะเดียวที่เธอตื่น ขณะนั้นก็อาจเป็นนิรันดร
ข้อความนี้ อุทิศแด่ พี่จิ๋ม แลโครงการฤดูกาลแห่งชีวิต
พี่จิ๋มทำให้ผมได้รู้ว่า เมื่อเราตื่นรู้ และลิ้มรสทุกขณะของชีวิตอย่างแท้จริง
เมื่อนั้น แม้เพียงชั่วขณะเดียวก็อาจมีความหมายมากกว่า เวลาสิบหรือยี่สิบปี ที่ล่วงผ่านอย่างหลับใหล
รัก นับถือ ระลึกถึง และเป็นกำลังใจให้เสมอ
ยิ่ง
ยาโรสลาฟล์ ๔ พฤศจิกายน ๒๕๕๑
|
|
|
|
|
เธเธฑเธเธเธถเธเธเธฒเธฃเนเธเนเธฒ
|
|
|
|
|
tucarryon
|
|
« เธเธญเธ #63 เนเธกเธทเนเธญ: เธเธคเธจเธเธดเธเธฒเธขเธ 05, 2008, 09:23:00 PM » |
|
การที่ได้เห็นภาพสะท้อนของตัวเองจากลูก....ความก้าวร้าว...หงุดหงิด
เอาแต่ใจ....ที่กลับกลายมาเป็นบทเรียนให้แก้ไข.....ต้องคอยสะกิดยื้อยุดตัวตน ไม่ไห้ใช้
การโต้ตอบแบบเดิมๆ.....ตึงและตรึง
วันก่อน "สำนักงานเขตพื้นที่" มาประเมิน ลูกสาววัย 7ขวบครึ่ง..และอีกส่วน
ก็ประเมินครอบครัว..ว่าจะใช้วิธีไหนกัน เพราะเราไม่ยอมให้เค้าใช้การประเมิน แบบในห้องสอบ
..จบลงการต้องการหลักฐานของ เขตฯ ที่จะร่วมกันทำ และการประเมินโดย มาพุดคุย สอบถามที่บ้าน
เดือนละครั้ง
ตัวเจ้าหน้าที่ พูดบ่นถึงลูกของตัวเอง ที่เชื่อแต่ครู และไม่มีความสุข...เค้าตั้งธงที่จะมา
คุยว่า"พ่อแม่ต้องอยากให้สิ่งที่ดีที่สุดแก่ลูก"...เบิกทาง....
สิ่งที่ดีของพ่อแม่...ดีต่อลูก..จริง ทั้งหมดรึเปล่า...ตรงกันมั๊ย
เรื่องที่ตอบโต้ กันทางอารมณ์....ไม่เคยรู้สึกว่าเป็นเรื่องที่ดี....แต่ ...เร็วสะใจ..ผลกระทบสูง(รึเปล่า)
โต้ตอบ...ตอบโต้....ปะทะ เพื่อหาทางออก....เดินหนีเพื่อ..หนี รึ...ฆ่าเพื่อให้ วัตถุตรงหน้าหายไป
รึ.....
|
|
|
|
|
เธเธฑเธเธเธถเธเธเธฒเธฃเนเธเนเธฒ
|
|
|
|
|
จุ๋ม-จิ๋ม
|
|
« เธเธญเธ #64 เนเธกเธทเนเธญ: เธเธคเธจเธเธดเธเธฒเธขเธ 06, 2008, 10:15:55 AM » |
|
ขอบคุณ ยิ่ง และหลายคนที่ส่งกำลังใจมาให้
|
|
|
|
|
เธเธฑเธเธเธถเธเธเธฒเธฃเนเธเนเธฒ
|
|
|
|
|
จุ๋ม-จิ๋ม
|
|
« เธเธญเธ #65 เนเธกเธทเนเธญ: เธเธคเธจเธเธดเธเธฒเธขเธ 27, 2008, 04:49:27 PM » |
|
ตอนบ่ายๆ นั่งคุยกันมี เก่ง เป็ด แอม ใหม่ ผึ้ง จิ๋ม เราคุยกันถึงการทำวารสารฤดูกาลชีวิต อาจจะมีการแบ่งปันเรื่องเล่า
ฤดูกาลที่ผลัดเปลื่อนของแต่ละคน ก็ส่งมาให้เราทางวงนำชาได้เพื่อเป็นแรงบันดาลใจให้คนที่กำลังเผชิญกับฤดูกาล
ที่มีมรสุมได้มีพลังที่จะดูแลเยียวยาตัวเอง ; ;DDเรามีเมนูอาหารใจด้วย ใครสนใจอยากลิ้มชิมรสติดต่อเราได้
|
|
|
|
|
เธเธฑเธเธเธถเธเธเธฒเธฃเนเธเนเธฒ
|
|
|
|
konprod
จิตเบิกบาน
offline
เธเธฃเธฐเธเธนเน: 1
|
|
« เธเธญเธ #66 เนเธกเธทเนเธญ: เธเธคเธจเธเธดเธเธฒเธขเธ 27, 2008, 10:50:26 PM » |
|
ดีใจจังที่พ่อฟังหนู...
ตลอดเวลาที่ผ่านมาไม่เคยรู้เลยว่าสิ่งที่พ่อใช้ในการเลี้ยงดูข้าพเจ้ามา คือการเลี้ยงลูกด้วยจิตตื่นรู้
แต่ว่า...สมัยนั้นเค้ามีคำนี้เรียกกันด้วยหรือ
จำได้ว่าตอนจะจบม.3 เพื่อนๆต่างมุ่งหน้าสอบเข้าเตรียมอุดม รร.ซึ่งดีที่สุดในประเทศไทย(ใครๆเค้าว่างั้น)
ข้าพเจ้าเดินเข้าไปบอกพ่อว่า ข้าพเจ้า..จะไม่เรียนแล้ว จะออกไปทำฟาร์มเลี้ยงวัวนม แบบฟาร์มโชคชัย
พูดจบก็ยืนสงบนิ่งฟังเสียงเกรี้ยวกราดจากพ่อ ที่คาดว่าต้องมีกลับมาแน่ๆ
แต่เปล่าเลย พ่อใช้เวลาไม่นานในการตอบกลับแทบจะทันทีว่า...ได้สิลูก งั้นเสาร์นี้เราไปดูที่ดินกัน
นี่ข้าพเจ้าฟังผิดไปหรือเปล่านะ...
และแล้ววันเสาร์ที่รอคอยก็มาถึง ที่ดินของพ่ออยู่บนภูเขารกๆเนื้อที่ประมาณ 15 ไร่
พ่อหันมามองหน้าข้าพเจ้าแล้วบอกว่า...ต้องขึ้นไปดูข้างบนถึงจะรู้และวางแผนได้ว่าจะทำอะไรกันบ้าง
หมวแก๊ปคนละใบ ขวดน้ำคนละขวดพร้อม ข้าพเจ้าก็ออกเดินตามรอยเท้าพ่อ...
เดิน เดิน เดิน และเดิน จากความรู้สึกตื่นเต้นกระตือรือล้น เมื่อความเหนื่อยเข้ามาแทรก
ข้าพเจ้าก็เลิกสนใจกับสิ่งใดๆรอบตัว นอกจากมีสมาธิอยู่กับเท้าของตัวเองยกขึ้นและวางลงตามทางที่พ่อเดินนำ
พ่อไม่พูดไม่คุยอะไรกับข้าพเจ้าสักคำ จนลงมาถึงรถ
พ่อถามว่า...เป็นยังไง เหนื่อยไหม วันนี้แค่มาดูที่ วันหน้ามาทำงานกันต้องเดินขึ้นเดินลงอย่างนี้วันละหลายรอบ
และเวลาเดินขึ้นไปทำงานลูกจะไม่ได้มีแค่ขวดน้ำใบเดียว แต่จะต้องมีจอบ มีเสียม มีกระสอบปุ๋ยใหญ่ๆ
พ่อรู้ว่าลูกทำได้ งั้นพ่อจ่ายเงินค่าที่เลยนะ เดี๋ยวจะมีคนตัดหน้าเสียก่อน
เดี๋ยวค่ะพ่อ !!!!!! ข้าพเจ้าร้องเสียงหลงหน้าซีด เพราะรู้ว่าพ่อต้องสูญเงินเปล่าแน่ๆ ค่อยกลับไปคุยกันที่บ้านได้ไหม
แต่การคุยกันที่บ้านก็ไม่ได้เกิดขึ้น พ่อรู้ว่าไม่จำเป็นต้องพูดและคุยอะไรแล้ว ข้าพเจ้าได้คำตอบของตัวเองแล้ว
ถึงตรงนี้คงมีหลายคนสงสัยว่าหลังจากนั้นชีวิตของข้าพเจ้าเป็นอย่างไร
ข้าพเจ้า...เข้าเรียนที่เตรียมอุดมตามสมัยนิยมจนได้
|
|
|
|
|
เธเธฑเธเธเธถเธเธเธฒเธฃเนเธเนเธฒ
|
|
|
|
|
จุ๋ม-จิ๋ม
|
|
« เธเธญเธ #67 เนเธกเธทเนเธญ: เธเธฑเธเธงเธฒเธเธก 01, 2008, 01:03:49 PM » |
|
สองวันก่อน......นอนซมป่วย ฉันมักจะปฎิเสธความช่วยเหลือ ฉันรู้สึกว่าจะมีความภาคภูมิใจในตัวเองได้ก็ต่อเมื่อ
?ไม่ต้องพึ่งพาใคร? ฉันกลัวว่าถ้าเราขอความช่วยเหลือจกากผู้อื่น ศักดิ์ศรีของฉันจะลดลง ฉันเติบโตในสังคมปัจเจกนิยมอยู่กับความโดดเดี่ยวจนเคยชิน และมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ได้โดยไม่ต้องพึ่งพาใคร.............
ฉันมักคิดว่าตัวเองเป็นเช่นนั้น โดยไม่ยอมรับว่า คนเราต้องถ้อยทีถัอยอาศัยซึ่งกันและกัน
เป็นเรื่องที่น่าเศร้าเพราะความจริงแล้ว มนุษย์ต้องการกันและกันมากกว่าที่คิด และเรามักเลียงที่จะแสดงออก
ฉันนึกถึงผู้หญิงกลางคนเป็นนักธุรกิจป่วยเป็นมะเร็งเต้านมระยะที่ สาม ภาพลักษณ์ภายนอกเธอดูเข้มแข็ง
คล่องแคล่ว รวดเร็ว เธอเป็นหลักครอบครัว เวลาเธอมาทานข้าวที่ร้าน เธอจะบ่นต่างๆนานา ว่าโรคนี้ทำให้
เธอดูแย่ ไม่อยากจะขอความช่วยเหลือ เป็นเรื่องน่าอายและยาก.....สำหรับจะบอกลูก...สามี คนใก้ลชิด
ฉันคิดว่า....การรู้ความต้องการของตัวเองอย่างชัดเจน และตระหนักว่า...เราต่างต้องการกันและกัน
ยิ่งในช่วงที่เราเจ็บป่วย ขอความช่วยเหลือในยามที่เราต้องการ อย่ามัวแต่หมกมุ่นเพราะเราต้อง
เจอความเจ็บทางกาย เป็นเรื่องสำคัญยิ่งที่เราต้องบอกตัวเองอย่างชัดเจน ร่างกายไม่ใช่ตัวตนทั้งหมดของเรา
เป็นเพียงส่วนหนึ่งเท่านั้น จงอย่าอาย.......เมื่อร่างกายเรามีข้อจำกัดและหมดความสามารถลง อย่าคิดว่าคุณค่า
มนุษย์ในตัวเราสูญหายเพียงแค่ร่างกายเราตกอยู่ในสภาพนั้น
|
|
|
|
|
เธเธฑเธเธเธถเธเธเธฒเธฃเนเธเนเธฒ
|
|
|
|
|
chawannud
|
|
« เธเธญเธ #68 เนเธกเธทเนเธญ: เธเธฑเธเธงเธฒเธเธก 01, 2008, 05:17:56 PM » |
|
ไม่ได้แวะมาหลายเดือน จิ๋มเขียนอะไรดีๆไว้เยอะเลย พี่เจอว่าความเจ็บป่วยคือสาส์นจากสวรรค์ ทำให้เราทบทวนการใช้ชีวิต ความคิดอีกครั้ง มันได้ช้าลงจริงๆน่ะ ทำให้เราต้องยอมสยบกับร่างกาย ความจริง และที่สำคัญ เราเยียวยาตัวเองได้
|
|
|
|
|
เธเธฑเธเธเธถเธเธเธฒเธฃเนเธเนเธฒ
|
|
|
|
|
ตห (เต้าหู้)
|
|
« เธเธญเธ #69 เนเธกเธทเนเธญ: เธเธฑเธเธงเธฒเธเธก 01, 2008, 09:17:26 PM » |
|
เข้ามาสวัสดีนุชค่ะ :)
ช่วงนี้เมก็เยียวยาตัวเองอยู่เหมือนกัน รอยยิ้มบนท้องฟ้าค่ำคืนก็ช่วยได้เยอะ...นั่นสินะ.. ไม่ว่าละครชีวิตบนเวทีโลกใบนี้จะถึงตอนโศกเศร้า โหดร้ายสักแค่ไหน ฟ้าก็ยังยิ้มให้เรานะ :D
วันก่อนคุยกับพ่อหมอประสาน จิตแพทย์ของลูกๆ พ่อบอกว่าให้ช่วยดูที่เนินเขาที่เชียงรายให้พ่อสักสองไร่ พ่อกับแม่และเพื่อนเก่าคนหนึ่งจะมาอยู่ด้วยกัน วันนี้สาวๆ ก็เลยเริ่มต้นออกค้นหาโดยมีป้าอัมเป็นคนนำทาง ไปกันหลายคนทุกคนก็ล้วนอยากได้บ้าน (ที่เป็นบ้านของพวกเราจริงๆ) รวมๆ กันตามกำลัง ตามความคาดหวังแล้ว น่าจะอยู่สักสิบกว่าไร่ล่ะมัง เราไปดูที่ดินใกล้น้ำกกกัน เนินนี้ชันหน่อย วิวสวยมากทีเดียว มีรูปมาฝากด้วยจ่ะ
|
|
|
« เนเธเนเนเธเธเธฃเธฑเนเธเธชเธธเธเธเนเธฒเธข: เธเธฑเธเธงเธฒเธเธก 01, 2008, 10:19:54 PM เนเธเธข ตห (เต้าหู้) »
|
เธเธฑเธเธเธถเธเธเธฒเธฃเนเธเนเธฒ
|
If quantum mechanics hasn't profoundly shocked you, you haven't understood it yet.- Niels Bohr
|
|
|
|
chawannud
|
|
« เธเธญเธ #70 เนเธกเธทเนเธญ: เธเธฑเธเธงเธฒเธเธก 04, 2008, 07:23:25 AM » |
|
สวยจังเลยค่ะคุณเม อยากไปรับลมหนาวจัง ดอกทานตะวัน คิดถึงดอยแม่อูคอเมื่อยี่สิบปีที่แล้ว น่าสนนะคะ ช่วยกันซื้อ มีที่ดีๆ นำเสนอบ้างนะคะ
|
|
|
|
|
เธเธฑเธเธเธถเธเธเธฒเธฃเนเธเนเธฒ
|
|
|
|
|
ตห (เต้าหู้)
|
|
« เธเธญเธ #71 เนเธกเธทเนเธญ: เธเธฑเธเธงเธฒเธเธก 04, 2008, 07:45:13 AM » |
|
มีอีกที่หนึ่งค่ะนุช สวยมาก เป็นเนินเขาทั้งเนินที่โอบล้อมด้วยที่นาข้าว บนเนินมีไม้ยืนต้นและผลไม้กว่าห้าสิบชนิด ที่โตแล้ว เก็บกินได้เลย เจ้าของเขาตัดถนนวนรอบเนินนี้ไว้สามรอบ ขึ้นลงสะดวกไม่ชันด้วยมองเห็นดอยปุยอยู่ไกลๆ ห่างจากตัวเมืองเชียงรายสิบกว่ากิโลเมตร งดงามจริงๆ เขาเตรียมไว้ทำสถานปฏิบัติธรรมแต่ทุนเขาหมดก่อนเลยบอกขาย
อยากได้มากมายค่ะ แต่ติดตรงที่เนื้อที่รวม 30 ไร่ แล้วเขาไม่ยอมแบ่งขายเพราะมันเป็นเนินลูกเดียวกัน ราคาต่อไร่เขาคิดไม่แพง (เมื่อเทียบกับความงามของที่) อยากให้นุชมาดูนะ คนทางนี้รวมๆ กันต้องการแค่สิบกว่าไร่ แต่ถ้ามีพวกเราจะมาร่วมแบ่งปันกัน ฝันก็จะเป็นจริงได้โดยเร็ว (เขาให้ทะยอยผ่อนได้ด้วยนะ)
แต่ .. อย่างไรก็ตาม เมก็ยังดูไปเรื่อยๆ บอกต่อเพื่อนๆ ไปด้วย ไม่คาดหวังอะไรมากแล้วล่ะจ่ะ :D :D :D พ่อบอกว่า ขอให้มีที่เป็นเนินเขา ดินดำน้ำชุ่มก็พอ ไม่ต้องมีโฉนดก็ยังได้เลย เพราะไม่มีใครจะครอบครองเป็นเจ้าของที่ดินบนผืนโลกใบนี้ได้อย่างแท้จริงหรอก :D :D :D
|
|
|
« เนเธเนเนเธเธเธฃเธฑเนเธเธชเธธเธเธเนเธฒเธข: เธเธฑเธเธงเธฒเธเธก 20, 2008, 03:57:31 PM เนเธเธข ตห (เต้าหู้) »
|
เธเธฑเธเธเธถเธเธเธฒเธฃเนเธเนเธฒ
|
If quantum mechanics hasn't profoundly shocked you, you haven't understood it yet.- Niels Bohr
|
|
|
|
จุ๋ม-จิ๋ม
|
|
« เธเธญเธ #72 เนเธกเธทเนเธญ: เธเธฑเธเธงเธฒเธเธก 04, 2008, 03:57:18 PM » |
|
ของขวัญให้พ่อ
พ่อ ฉัน ความสัมพันธ์ของเราเป็นดั่งเส้นขนาน เราไม่สามารถแก้ไขข้อผิดพลาดในอดีตที่ต่างเจ็บปวดบาดแผลเหวะหวะ
และถูกเยียวยา...........ด้วยความเข้าใจและรู้สึก ไม่มีใครที่สมบรูณ์แบบ เราต่างผิดพลาด ให้อภัยในความพลั้งเผลอ
ของมนุษย์ด้วยกัน ช่วงหลังฉันเริ่มฝัน..ถึงพ่อ ความฝันเหล่านี้คือภาพสะท้อนว่าฉันได้แปรเปลี่ยนอะไรไปบ้าง
ฉันไม่วิ่งหนี......เหมือนทุกครั้ง..และไม่เคยมองหน้าพ่อจนชั่ววาระสุดท้าย.....ฉันยืนนิ่งๆ ปล่อยให้พ่อ..เดินเข้ามา
ฉันเริ่มมองหน้าพ่อ พ่อค่อย ๆ ก้าวเดินเข้ามา....และโอบกอดฉัน.....ฉันรู้ถึงปรากฎการณ์
พ่อมีความสุข ฉันมีความสุข พ่อเป็นพ่อของฉัน พ่ออยู่ในหัวใจฉัน
บทนี้สำหรับ "พ่อ วิศิษฐ์"
พ่อเป็นดั่งดวงอาทิตย์ในฤดูหนาว ทุกสิ่งที่อยู่รอบตัวพ่อมีชีวิตชีวา ชีวิตของพ่อเป็นดั่งงานปราร์ตี้ทุก ๆ วินาที ขอบคุณมากกับสิ่งดีที่มอบให้ ;D
|
|
|
|
|
เธเธฑเธเธเธถเธเธเธฒเธฃเนเธเนเธฒ
|
|
|
|
|
วญ
|
|
« เธเธญเธ #73 เนเธกเธทเนเธญ: เธเธฑเธเธงเธฒเธเธก 06, 2008, 05:49:12 AM » |
|
ทุก ๆ ครั้งกับประสบการณ์แห่งการบอกรัก มันยิ่งใหญ่เสมอ คุณบอกรักกับพ่อของคุณหรือยัง ลูกสาวทั้งหลาย กับความบอบบางและเปราะบางของลูกสาวทุกคน พ่อท่ีไม่ดื้อรั้น โอบกอดลูกสาวด้วยไออุ่น ด้วยพลังแห่งความดีงามทั้งปวง เพื่อให้เธอ ได้บรรเทาเบาบางจากทุกข์ที่ท่วมท้น เผารน ท้ังหลาย ขอให้ลูกน้อย ได้นอนฝันดี และมีชีวิตอันอยู่ในสุขที่แท้ เทอญ
|
|
|
|
« เนเธเนเนเธเธเธฃเธฑเนเธเธชเธธเธเธเนเธฒเธข: เธเธฑเธเธงเธฒเธเธก 06, 2008, 05:51:05 AM เนเธเธข วญ »
|
เธเธฑเธเธเธถเธเธเธฒเธฃเนเธเนเธฒ
|
|
|
|
|
ตห (เต้าหู้)
|
|
« เธเธญเธ #74 เนเธกเธทเนเธญ: เธเธฑเธเธงเธฒเธเธก 10, 2008, 10:45:00 AM » |
|
ความคืบหน้าเรื่องที่เนินเขา
เนื่องจากมีญาติๆ แจ้งความประสงค์มาว่ายินดีจะเข้าร่วมชุมชน คนละไร่สองไร่ดังใจหวัง ( :D ความฝันที่ใกล้เป็นจริง) เช้านี้เลยโทรหาพ่ออีกครั้ง พ่อบอกว่าพ่อขอเพิ่มอีกหนึ่งไร่เป็นสามไร่ :D :D ช่วงบ่ายก็เลยนัดกันไปดูอีกรอบ ที่มี30ไร่ แต่แบ่งกันได้ 29 ไร่ (หักหนึ่งไร่ไปทำถนนวนรอบเนินแล้ว) และราคาจึงตกอยู่ประมาณไร่ละประมาณแสนห้า (ว่าจะจัดแบ่งเป็นแปลง)
กลับมาจากการเดินเล่น ชิมมะขามป้อมและฝรั่ง ทั้งดูผลไม้นานาแล้วก็นำพารูปมาฝาก พี่มนตรีรู้จักกันกับเจ้าของเขาเสียอีก น่าจะคุยกันง่ายขึ้น เดี๋ยวปีใหม่นี้ว่าจะไปกางเต็นนอนชมดาวกันซะเลย :D
|
|
|
« เนเธเนเนเธเธเธฃเธฑเนเธเธชเธธเธเธเนเธฒเธข: เธเธฑเธเธงเธฒเธเธก 20, 2008, 03:59:33 PM เนเธเธข ตห (เต้าหู้) »
|
เธเธฑเธเธเธถเธเธเธฒเธฃเนเธเนเธฒ
|
If quantum mechanics hasn't profoundly shocked you, you haven't understood it yet.- Niels Bohr
|
|
|
Pattama Sangrawee
จิตเบิกบาน
offline
เธเธฃเธฐเธเธนเน: 1
|
|
« เธเธญเธ #75 เนเธกเธทเนเธญ: เธเธฑเธเธงเธฒเธเธก 19, 2008, 03:24:17 PM » |
|
กลับเข้ามาทักทายอีกครั้งค่ะ หลังจากที่หายไปนาน ระบบการสื่อสารพิ่งจะลงตัว
คงต้องแนะนำอีกครั้งเล็กค่ะ นักกิจกรรมทาสังคมที่ลงไปใช้ชีวิตอยู่ทางใต้กับการสร้างครอบครัวใหม่ ...
ไม่รู้จะเริ่มสื่อสารจากตรงไหน ขอเริ่มจากข้อความของพี่ใหญ่ก่อนหน้านี้...
เวลาที่รู้สึกว่าดูแลลูกน้อยลง เครียดกับลูกมากขึ้น พอตั้งสติที่จะพยายามเป็นแม่ที่ดีได้อีกครั้ง ก็จะกอดลูกและบอกเขาว่าเรารักเขามากแค่ไหน การใส่ใจในรายละเอียดของลูก มันทำให้เขารู้สึกได้ถึงความรักและความใส่ใจที่เรามีให้ เด็กมีความสามารถพิเศษที่จะรับรู้ความรู้สึกแบบนี้ได้
..ยินดีด้วยค่ะกับพี่ณัฐ สำหรับนางฟ้าองค์น้อยของพี
|
|
|
|
|
เธเธฑเธเธเธถเธเธเธฒเธฃเนเธเนเธฒ
|
|
|
|
|
chawannud
|
|
« เธเธญเธ #76 เนเธกเธทเนเธญ: เธเธฑเธเธงเธฒเธเธก 19, 2008, 05:32:48 PM » |
|
คุณเมคะ นุชกำลังอธิษฐาน กำลังรอคอยดูว่าจะได้ไปสูตอากาศบนม่อนสวยเมื่อไร ถ้ามีโอกาส ส่งรูปมาอีกนะคะ
|
|
|
|
|
เธเธฑเธเธเธถเธเธเธฒเธฃเนเธเนเธฒ
|
|
|
|
|
ตห (เต้าหู้)
|
|
« เธเธญเธ #77 เนเธกเธทเนเธญ: เธเธฑเธเธงเธฒเธเธก 20, 2008, 03:09:37 PM » |
|
อยากนุชให้มาเร็วๆ จังจ่ะ
วันนี้คุณหนูก็มาร่วมด้วยช่วยจัดการ :D ก็ปรากฏว่ามีการจอง (เฉพาะพวกเรากันเองที่นับรวมนุชด้วย) กว่าครึ่งม่อน ขั้นตอนต่อไปก็คือเรียกเก็บสตางค์เพื่อนำไปให้เจ้าของเขาดำเนินการต่อ
สาวๆ วันนี้แดดใส ส่วนหนึ่งไปทำเวอร์คชอบที่ รพ.แม่ลาว อีกส่วนหนึ่งอยู่ห้องนั่งเล่น ทำแปลงสาธิตผักไร้สาร ;D (เตรียมตัวก่อนไปปลูกที่ม่อน)
|
|
|
|
เธเธฑเธเธเธถเธเธเธฒเธฃเนเธเนเธฒ
|
If quantum mechanics hasn't profoundly shocked you, you haven't understood it yet.- Niels Bohr
|
|
|
|
จุ๋ม-จิ๋ม
|
|
« เธเธญเธ #78 เนเธกเธทเนเธญ: เธเธฑเธเธงเธฒเธเธก 20, 2008, 04:44:43 PM » |
|
ตอนไปซื้อต้นกล้าผักมาปลูก ไปเห็นคุณลุงกับหลานๆ สองคนกำลังกินข้าว ลุงพูดคุยกับหลานและจิ๋มพี่ริน ผักที่เราลงมือปลูกเอง....มันเข้าปากและเคี๋ยวอย่างสนิทใจ
รสชาติหวานกล่อมกล่อม โดยไม่ต้องปรุงแต่งให้มากมาย แปลงผักของลุงเห็นแล้ว ทำให้อยากมีพื้นที่ปลูกผักกะหล่ำปลี คะน้า ผักสวนครัวอีกมากมาย
เราก็เลยเลือกผักได้ไม่กี่อย่าง เพราะว่าพื้นที่จำกัด อีกประมาณเดือนหนึ่ง ห้องนั่งเล่นคงมีเมนูสดจากต้น :D
|
|
|
|
|
เธเธฑเธเธเธถเธเธเธฒเธฃเนเธเนเธฒ
|
|
|
|
|
ตห (เต้าหู้)
|
|
« เธเธญเธ #79 เนเธกเธทเนเธญ: เธเธฑเธเธงเธฒเธเธก 25, 2008, 07:29:41 PM » |
|
มาแจ้งข่าวสองเรื่องจ่ะ เรื่องแรก พ่อ (หมอประสาน) บอกว่าจะขึ้นมาเชียงราย พร้อมไปเยี่ยมชมม่อนหลังปีใหม่นี้แน่นอน :D :D อีกเรื่องหนึ่งคือมาโชว์รูปเจ้าจิ๋มกระทิงยิ้มของเรา เพราะได้กลายเป็นพรีเซนต์เตอร์งานเชียงรายดอกไม้งามไปแล้วอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้เลย ;D ส่งมาให้ดูตัวอย่างแค่ภาพสองภาพนะ ใครต้องการดูเต็มๆ เป็นสไลด์โชว์ :o ก็ขอเชิญมาเป็นเพื่อนในฮี้ฮ่า hi5 เสียแต่โดยดีที่ http://kartingyim.hi5.com |
|
|
« เนเธเนเนเธเธเธฃเธฑเนเธเธชเธธเธเธเนเธฒเธข: เธเธฑเธเธงเธฒเธเธก 25, 2008, 07:42:28 PM เนเธเธข ตห (เต้าหู้) »
|
เธเธฑเธเธเธถเธเธเธฒเธฃเนเธเนเธฒ
|
If quantum mechanics hasn't profoundly shocked you, you haven't understood it yet.- Niels Bohr
|
|
|
|
Suchada
|
|
« เธเธญเธ #80 เนเธกเธทเนเธญ: เธเธฑเธเธงเธฒเธเธก 26, 2008, 06:34:42 PM » |
|
เจ้ากระทิง ยิ้มสดใส ในมาดเท่
ยามอ่อนโยน มีเสนห์ ดุจภาพฝัน
ฤดูกาล เปลี่ยนผ่านไป ทุกข์หายพลัน
นับจากนี้ จะสุขสันต์ ทุกวันคืน
แม้นหนาวเหน็บ อบอุ่นใจ กายเข้มแข็ง
หากอ่อนแรง พักผ่อนคลาย อย่าได้ฝืน
กระทิงน้อย คอยเวลา ลุกขึ้นยืน
มาเริงรื่น ยิ้มสดใส ในมาดเดิม
|
|
|
|
|
เธเธฑเธเธเธถเธเธเธฒเธฃเนเธเนเธฒ
|
การรู้จักเส้นทางเป็นเรื่องหนึ่ง การเดินไปในเส้นทางนั้นด้วยตัวเองเป็นอีกเรื่อง
|
|
|
|
ตห (เต้าหู้)
|
|
« เธเธญเธ #81 เนเธกเธทเนเธญ: เธเธฑเธเธงเธฒเธเธก 27, 2008, 11:32:37 AM » |
|
คุณดามอบบทกวีไพเราะให้กระทิงน้อย..น่ารัก
เช้าวันนี้เป็นวันเปิดงานดอกไม้ จิ๋มและพี่ริน เฝ้ารอคอยทิวลิป นางเอกของงานมาหลายวันแล้ว พากันขับรถมารับไปเป็นตากล้องให้เหมือนเคย
ขอส่งภาพเจ้ากระทิงเป็นประธานในพิธี กล่าวเปิดงานซะเลย ไหนๆ ก็เป็นงานฤดูกาลดอกไม้บานข้างๆ บ้านเธออยู่แล้วนี่นา ;D ;D :D
|
|
|
|
เธเธฑเธเธเธถเธเธเธฒเธฃเนเธเนเธฒ
|
If quantum mechanics hasn't profoundly shocked you, you haven't understood it yet.- Niels Bohr
|
|
|
|
Suchada
|
|
« เธเธญเธ #82 เนเธกเธทเนเธญ: เธเธฑเธเธงเธฒเธเธก 28, 2008, 07:06:03 AM » |
|
เป็นตากล้อง เลยล่องหน ไม่เห็นหน้า
คุณเมจ๋า พี่รินด้วย ไปอยู่ไหน
ขอบคุณนะ ที่ส่งภาพ ให้คนไกล
เหมือนอยู่ใกล้ ได้เดินเล่น ร่วมเส้นทาง
|
|
|
|
|
เธเธฑเธเธเธถเธเธเธฒเธฃเนเธเนเธฒ
|
การรู้จักเส้นทางเป็นเรื่องหนึ่ง การเดินไปในเส้นทางนั้นด้วยตัวเองเป็นอีกเรื่อง
|
|
|
|
จุ๋ม-จิ๋ม
|
|
« เธเธญเธ #83 เนเธกเธทเนเธญ: เธกเธเธฃเธฒเธเธก 08, 2009, 04:49:27 PM » |
|
เริ่มต้นของวันใหม่
ลุกจากที่นอน วันนี้เป็นวันเริ่มต้นที่ดีฉันตื่นนอน ตีห้า กระตือรือร้นที่จะลุก ชื่นชมเช้าวันใหม่และตั้งใจจะเขียน
บันทึกการดูแลเยียวยาตัวเอง รีบร้อน ฉันจะเล่าอะไรดี มันมากมายไปหมดไม่รู้จะเอาตรงไหน เริ่มต้นยังไง
ฉันลองนั่งหลับตา นิ่งอยู่กับลมหายใจ สิบห้านาที ผ่อนคลาย ผ่อนคลายสบายๆ เออ...รู้สึกดี กลับมาเริ่มต้นที่ลมหายใจ
ไม่ว่าเราจะกระตือลือล้นที่จะเริ่มต้นใหม่แค่ไหน แต่ในความเป็นจริงฉันลืมเผลอไป ขั้นตอนแรก
ที่ฉันต้องเริ่มต้นใหม่คือ การกลับมามองหาตัวเองและเริ่มต้นใหม่กับตัวเองก่อนต่างหาก เริ่มต้นใหม่กับ
ลมหายใจตัวเอง ความเคยชินฉันมักจะใช้ชีวิต มองหารสิ่งใหม่ๆ เสมอ อะไรที่ดี ที่สวยงามเรามักจะวิ่งเข้าหา
บางครั้งมันเป็นความดี ความสวยงามที่พรางตา ฉันวิ่งหาซื้อเสื้อกันหนาวสวยๆราคาถูกๆ มาแทนตัวเก่า
ซึ่งบางที่ฉันก็คิดว่า ตัวเก่าไม่อุ่น ไม่สวย ฉันไม่ชอบมันแล้วตอนนี้ ซึ่งก่อนหน้าที่เราจะตัดสินใจซื้เราก็คิดว่าตัวนั้น มันสวยและดีที่สุดในร้าน
เช่นเดียวกับความสัมพันธ์ ที่เราแสวงหาเปลี่ยนใหม่ๆ อยู่เสมอๆ เราไม่เคย
หยุดที่จะพอใจ ฉันกลับมาสวมเสื้อตัวเก่าหยุดซื้อไปได้บ้าง กลับมาถามตัวเองบ่อยแค่ไหน ที่ฉันเริ่มต้นใหม่
กับสิ่งที่มีอยู่แล้ว ด้วยการมองมันในมุมใหม่ๆ กระทำในสิ่งที่เราอยู่ด้วยความสดใส มีพลังชีวิตอยู่อย่างมีชีวา
ให้มันสวยงดงามกับเรา อีกครั้งหนึ่ง เราหลงวกวนซื้อของหาของใหม่ๆ ร้านเดิมๆ ที่จริงเสื้อหรือของที่เรา
ต้องการมันมีอยู่แล้ว ซักดูแลมันใหม่ก็สวยใหม่ขึ้นมา บางครั้งเราก็อยู่กับความคิดเดิมๆ เสียงเดิมๆ ย้ำเตือนตัวเอง
วิพากวิจารณ์ คำพูดและการกระทำที่ซ้ำๆ อยู่ในโลกเดิมๆ ลึก ๆแล้วก็รูอยู่แก่ใจดีว่ามันไม่ช่วยให้ดีขึ้นหรือเกิด
ความเข้าใจอันดี สมานฉันท์กลมเกลียวกันมากขึ้น นอกจากนี้บ่อยแค่ไหนที่เราแทบเดาปฎิกิริยาโต้ตอบทางกาย
ออกมาล่วงหน้าด้วยซ้ำ ฉันมาเริ่มต้นใหม่กับความคิดของฉันก่อน ความคิดและคำพูดการแสดงออกของฉัน
|
|
|
|
|
เธเธฑเธเธเธถเธเธเธฒเธฃเนเธเนเธฒ
|
|
|
|
|
Suchada
|
|
« เธเธญเธ #84 เนเธกเธทเนเธญ: เธกเธเธฃเธฒเธเธก 08, 2009, 06:51:00 PM » |
|
เป็นการเริ่มต้นวันใหม่ ที่พลอยทำให้เรารู้สึกสดใสและสดชื่นไปด้วย
อ่านแล้วก็ทำให้ฉุกคิดต่อไปด้วยว่า แล้วทุกวันนี้ตัวเรา เริ่มต้นวันใหม่อย่างไร หว่า ???
ขอบคุณนะ จิ๋ม
|
|
|
|
|
เธเธฑเธเธเธถเธเธเธฒเธฃเนเธเนเธฒ
|
การรู้จักเส้นทางเป็นเรื่องหนึ่ง การเดินไปในเส้นทางนั้นด้วยตัวเองเป็นอีกเรื่อง
|
|
|
|
chawannud
|
|
« เธเธญเธ #85 เนเธกเธทเนเธญ: เธเธธเธกเธ เธฒเธเธฑเธเธเน 03, 2009, 09:38:54 AM » |
|
เรื่องสุขภาพ น่าจะเขียนในนี้ได้นะคะ รายงานสุขภาพของตัวเองก่อนว่าตอนนี้ดีมากๆ กลัมมาปึ๋งปั๋งแล้ว ไม่งั้นจะนั่งเขียนคอมพ์ไม่ได้ ตาจะเจ็บ และปวดไหล่ ก่อนตรุษจีน แวะไปหาแพทย์แผนจีนมา เป็นหมอที่ติดอันดับยอดนิยมมานานมากแล้ว เคยพาญาติ แม่ ไปหาเหมือนกันอยู่ที่ทุ่งลุง คนไปกันล้นหลามมาก ทั้งมาเลย์ ไทย แขก ในจังหวัดภาคใต้ แต่เราดันลืมไป หมอยังดูเหมือนคนห้าสิบ แม้จะเจ็ดสิบสี่ บ้านเป็นร้านยาจีน ไปถึงหมอจะจับมือ แถวๆชีพจร สักพักหนึ่งหมอบอกว่า ตับและไตไม่ดี ทำให้เลือดเป็นพิษ เพราะเหตุนี้เลยมีอาการเมื่อย หายใจติดขัด รู้สึกว่าหายใจแล้ว แต่ลมเข้าไปไม่ถึงท้อง หงุดหงิด ร้อนอยู่ภายใน แต่หนาวง่าย เป็นหวัดเคยหายเองก็ไม่หาย ล่าสุดไอจนเจ็บซี่โครง กินยาแก้อักเสบจากที่ไม่กินมานาน อยู่ดีๆแขนไม่มีแรง ไหล่แข็งจนเส้นคอตึง ปวดหัว บางวันก็ย้ายที่ปวดไปเรื่อยๆ เพลีย ไม่มีแรง ทำอะไรหน่อย ต้องพัก อยากนอน ไม่อยากนั่ง น่ารำคาญ ชักไม่ไหว ต้องกินพาราฯบ้างทั้งที่ไม่อยากกิน เคยได้ข้อมูลจากหมอปัจจุบัน ซึ่งหมอก็เป็นว่า โรคปวดไหล่ขึ้นหัว นี้ไม่หายหรอก ให้ไปหาหมอกายภาพ ต้องไปฟิตเนทเพื่อขยายกล้ามเนื้อ อีกท่านบอกว่ามียาฉีด ถ้าหายก็หายเลย
หมอจีนว่าเป็นไม่มาก กินยาแล้วหายเลย ไม่ต้องมาอีก อาการทั้งหลายแหล่ มาจากตับ ไต ที่ส่งผลให้เลือดลมเดินไม่ดี นิดเดียว หมอจ่ายยาให้สามห่อ ห่อนึงต้มได้สี่ครั้ง ห่อละ 290 บาท เดี๋ยวนี้ทันสมัย มีหมอต้มยา หน้าตาเหมือนกาน้ำใบใหญ่ เทยาที่เป็นพวกใบไม้ เปลือกไม้ น้ำสี่ถ้วย ต้มจนเหลือถ้วยเดียว แล้วมันตัดไฟเองไม่ต้องต้มในหม้อดิน หม้อเคลือบ นั่งเฝ้าเหมือนสมัยแม่ กินมื้อแรกรู้ถึงความต่างเลย หมอบอกว่าถ้าอยากอยู่จนถึงหกสิบแล้ว ไม่แก่ ไร้สิวฝ้า ห้ามกินกุยช่ายตลอดชีวิต รวมทั้งน้ำเย็น หมอให้ยาสาวพันปีมาด้วย แม่ซึ่งเป็นลูกสาวร้านยาจีน พี่ชายแม่ก็เป็นหมอแมะจีน บอกว่า อย่าอาบน้ำสระผม กลางคืนด้วย สังเกตว่าตั้งแต่เด็ก ครอบครัวดูแลอาหารการกินให้เข้ากับฤดูกาลดีมาก หน้าร้อนกินของเย็น หน้าเย็นกินของร้อน เป็นโรคอะไร ก็ไม่กินของแสลงอันนั้น อาหารว่างตอนเราเด็กๆหลังกลับจากโรงเรียนจะเป็นพวกธัญญพืช ถั่วเขียว ลูกเดือย มันต้มขิง กินอาหารนอกบ้านนับครั้งได้ กินซุปยาจีนต้มหมู ไก่ที่วิ่งอยู่หลังบ้านกันบ่อยๆ กินของสดเพราะแม่ขี่จักรยานไปตลาดทุกวัน
นั่งคุยกับคนที่ไปหา ปวดเมื่อยเนื้อตัวกันเยอะมาก ปวดเข่า ปวดหัว ปวดคอก็เยอะ ปวดตา ส่วนใหญ่เป็นโรคตับ ไตกันทั้งนั้น กิตติศัพท์ของยาจีนนั้นรักษาโรคเลือดลม สิวฝ้า ได้ดี อย่างหลังนั้นต้องแก้ที่เลือดลมและของกิน ล้างตับไตได้สะอาดนัก ไปครั้งที่สอง เพราะพาคนใกล้ชิดที่มีแนวโน้มสี่โรค ตรวจเลือด บอกใคร หมอก็ตกกะใจกันทุกรายไตรกลีเซอไรด์ 900 เบาหวาน 300 กว่า ไขมันเกือบ 500 ความดันสูง
เพราะหัวใจ ตับ ไตทำงานหนัก หากไปกินฟาสฟูด จะวิ่งเข้าหาข้าวขาหมู ข้าวหมูแดง และคิดว่าไม่มีปัญหาเพราะออกกำลังกายบ่อย ร่วมกับในครอบครัวเขาเป็นโรคไขมันกันทุกคน เพราะชอบกินของเหมือนๆกัน หมอแมะอยู่นาน บอกว่าน้ำหล่อเลี้ยงไตน้อย เหมือนรถยนต์ที่ขาดน้ำมันเครื่ิองตอนนี้เครื่องยังไม่พัง ต้องรีบดูแลตัวเอง แล้วบอกได้แม่นมากว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้นกับเขา ตอนนี้ในบ้านกรุ่น หอมไปด้วยกลิ่นยาจีน ก่อนออกจากร้าน หมอแอบกระซิบว่า "เจ๊ยังสาวอยู่ ต้องดูแลแฟนดีๆนะ" ตอนนั้นก็คิดว่า ทุกคนต้องดูแลตัวเอง ก็เรามีสิทธิเลือกที่จะกินจะอยู่ ลึกๆก็คิดว่าเขาช่างไม่รักตัวเอง บุหรี่ก็สูบ กลับมามองตัวเอง ตับป่วยของเราก็มาจากความหงุดหงิด เก็บกด ไตก็มาจากความกลัว กลัวผีเอามากๆก่อนหน้านี้ ก็เหมือนกัน เจอประโยคเด็ดจากพี่คนหนึ่งว่า "สมมุติถ้าไมมี่ีเขา เราจะเป็นอย่างไร" ก็เลยได้คิดว่าจิตใต้สำนึกเขาคงขาดความรัก พลังที่จะดูแลตัวเอง เราคงต้องช่วยปรุงยารัก ยาใจที่ทำให้เขามีกำลังเปลี่ยนตัวเองมั้ง...
เมื่อวานกินข้าวเที่ยงกับเพื่อนรุ่นพี่ที่อยู่โรงพยาบาล พ่อเป็นมะเร็งต่อมลูกหมาก ค่ามะเร็งสูงสิบแปด ภายใน 2 อาทิตย์ กินยาสมุนไพรไทยที่นำเข้าจากเยอรมัน น่าจะยังไม่มีขายในไทย อาทิตย์ละ 7 เม็ด 2 อาทิตย์ค่ามะเร็งลดเหลือ 8 แม้แต่พยาบาลงงว่าไม่เคยเจอ บังเอิญพี่อีกคนป่วย ปวดท้องมานาน ตรวจหมดแล้วไม่เจออะไร ก็ยังเป็นเรื้อรัง มีคนแนะนำให้กินว่าน วันละเจ็ด แปดใบ ช่วยเรื่องมะเร็งเต้านมด้วย (พี่เขามักเครียด มีความกังวลสูง) คุยไปมาทั้งสองคนหยิบโทรศัพท์พร้อมกันสงสัยว่าเป็นว่านตัวเดียวกัน คนแรกบอกว่า "ฮก" คนหลังบอกว่า "งบ" มี่แหล่งกำเนิดจากเวียดนาม ถ้ามีต้นให้เคี้ยวใบได้ จึงขอขับรถไปดู ใบเรียวๆ ไม่ใหญ่ เคี้ยวแล้วรสชาติไม่เลวแกล้มน้ำพริก น่าจะอร่อย มีชื่อไทยว่า "เพชรวานร"กำลังขอมาปลูกอยู่ เขาบอกว่า โรคเบาหวานกินแล้วได้ผลมากๆ เล่ามาซะยาว คงไม่เอามะพร้าวห้าว มาขายสวนนะ...
|
|
|
|
« เนเธเนเนเธเธเธฃเธฑเนเธเธชเธธเธเธเนเธฒเธข: เธเธธเธกเธ เธฒเธเธฑเธเธเน 03, 2009, 09:48:51 AM เนเธเธข chawannud »
|
เธเธฑเธเธเธถเธเธเธฒเธฃเนเธเนเธฒ
|
|
|
|
|
ตห (เต้าหู้)
|
|
« เธเธญเธ #86 เนเธกเธทเนเธญ: เธเธธเธกเธ เธฒเธเธฑเธเธเน 03, 2009, 09:46:44 AM » |
|
หากไม่ใช่สวนมะพร้าว ก็เอามะพร้าวห้าวไปขายได้เสมอล่ะค่ะนุช :D :D
พอดีไปเจอพ่อเขียนถึงชีวิตวัยเด็ก ;D อ่านสนุกดี ก็เลยเอามาแปะไว้กระทู้นี้
จากไทยโพสต์ฉบับประจำวันที่ 1 กุมภาพันธ์ ค่ะ
จริงๆ แล้วชีวิตหรือมนุษย์มีขึ้นอย่างไร?
คนแก่คนชรามักจะมีลักษณะอะไรเป็นพิเศษ เพื่อนของผู้เขียนคนหนึ่งร่ายเป็นกลอนที่พ้องจองกัน ผู้ชายที่แก่ที่ชรามักจะมีลักษณะต่อไปนี้ คือ มักจะชอบของขม นกเขาไม่ขัน ชอบฝันถึงสาวๆ และมักเล่าความหลัง ผู้ชายที่เป็นเช่นนี้จงรู้ไว้เถิดว่าตัวเองเป็นคนที่แก่แล้ว โดยเฉพาะในประเด็นหลังสุด
ผู้เขียนเกิดในหมู่บ้านที่หก ตำบลบางนรา อำเภอบางนรา ตำบลและอำเภอที่ตอนหลังในยุคผู้หญิงใส่หมวกและห้ามกินหมาก ได้เปลี่ยนมาเป็นบางนาคที่ไม่มีใครยอมเรียก หรืออำเภอเมืองจังหวัดนราธิวาส และเกิดมาท่ามกลางป่าท่ามกลางสิ่งแวดล้อมธรรมชาติที่แท้จริง ไม่มีไฟฟ้า น้ำประปา มีแต่ตะเกียงลานกับน้ำบ่อที่ใช้กระบวยใบลานตัก เป็นบ้านหลวงหลังสุดท้ายที่หลังบ้านและซ้ายมือของบ้านคือชายป่า ที่ต่อเนื่องกับชายเขาและมักพบกับสัตว์ป่า เช่น ไก่ป่า, ชะมด, ตัวนิ่มหรือลิ่ม และเม่นเป็นประจำ ผู้เขียนโชคดีที่จำความได้ตั้งแต่ยังเป็นเด็กที่ยังเล็กมากๆ เพิ่งหัดเดินใหม่ๆ คงยังจะไม่ถึงขวบครึ่งกระมัง สูงไม่ถึงขอบล่างของหน้าต่างที่จำต้องเขย่งเต็มที่ถึงจะเห็นอะไรๆ ที่อยู่นอกรั้วบ้านที่เป็นชายป่าด้านซ้ายมือได้บ้าง จึงมักมายืนเขย่งมองดูเป็นประจำโดยเฉพาะในตอนเช้า มองดูนกฝูงใหญ่ที่บินขึ้นลงพื้นดินหรือบึงน้ำที่มองไม่เห็นเพราะทิวไม้บัง สายตา
ในค่ำคืนที่ฟ้ากระจ่างและเดือนหงาย จะมองเห็นดวงจันทร์ที่แปลกเพราะชอบตามเราไปทุกที่ ทีแรกๆ คิดว่ามันตามเฉพาะเราคนเดียว ตอนหลังถึงได้รู้ว่ามันตามทุกคน และเป็นเพราะดวงจันทร์กับดวงอาทิตย์ที่ชอบตามเราไปทุกที่นี่เอง และกับฟ้าที่ครอบเราอยู่ ทั้งโลกก็มองไม่เห็นและเด็กเล็กๆ นึกภาพมันไม่ออก ฟ้าที่ครอบเราอยู่ก็คือจักรวาล นั่นคือสิ่งที่ผู้เขียนคิดในขณะนั้น สัตว์และต้นไม้ทั้งหลาย รวมทั้งมนุษย์เราทั้งหมด รวมทั้งแม่น้ำ ทะเลหรือภูเขา ล้วนแล้วแต่อยู่ใต้ขอบฟ้าหรือจักรวาล หรือใต้ครอบฟ้าครอบจักรวาลนั้น เพราะฉะนั้นผู้เขียนจึงคิดว่า แม้ว่าระบบสุริยะจะมีเพียงดาวเคราะห์โลกแห่งเดียว ที่มีชีวิตและสัตว์โลกเช่นมนุษย์อาศัยอยู่ และแม้ว่ามนุษย์โลกเช่นที่โลกเรามีจะเป็นสิ่งที่หายากยิ่งนัก ฝรั่งคิดว่ามนุษย์จะต้องพิเศษยิ่งนัก ซึ่งผู้เขียนก็เห็นด้วยในประเด็นนี้ แต่-อย่างไรก็ตาม-ท่ามกลางระบบดาวที่มีจำนวนมากมายมหาศาลอย่างยิ่ง เราคงจะไม่อยู่คนเดียวเป็นแน่แท้ แต่ที่เราส่วนใหญ่ไม่เคยพบไม่เคยเห็น หรือไม่ยอมรับว่ามีชีวิตอยู่ในดาวเคราะห์ของระบบดาว (หรือระบบดวงอาทิตย์) จากที่อื่นหรือโลกอื่นเลย นั่น-ไม่ใช่เพราะว่าความรู้และเทคโนโลยีของเรายังไม่พอเท่านั้น แต่เป็นเพราะเรายังมีข้อจำกัดเรื่องอายุขัยด้วย ดังที่พระพุทธองค์ตรัสว่า มนุษย์เราส่วนมากจะมีอายุขัยที่สั้นเพียงไม่ถึง 100 ปีโดยเฉลี่ย ดังนั้นไม่ว่าอย่างไร มนุษย์ก็ไม่มีทางสำรวจจักรวาลได้ทั้งหมดด้วยรูปร่างกายภาพ แต่จะตายเสียก่อน และยังคล้ายๆ จะบอกซึ่งตรงกับที่ผู้เขียนเชื่อด้วยว่า พระพรหมหรือเทวดาและอสูรทั้งหลาย ส่วนหนึ่งคือ "มนุษย์ต่างดาว" นั่นเอง นอกจากนั้นผู้เขียนเชื่ออีกด้วยว่า ทั้งหมดนั้นทั้งชีวิตและมนุษย์ที่อาศัยอยู่ในโลกนี้ หรือมนุษย์ต่างดาว พระพรหมหรือเทวดา รวมทั้งแม่น้ำ ทะเลหรือภูเขา น่าจะไม่ได้มีขึ้นด้วยความบังเอิญ เพราะว่า-อย่างน้อยในโลกนี้-มันมีความหลากหลายของสีสันและชนิดประเภท นั่น-จริงๆ แล้วไม่ใช่ความรู้ในทางวิทยาศาสตร์-ที่ตอบไม่ได้ทั้งหมดและปฏิเสธก็-ไม่ได้ แต่มันเป็นความเชื่อของผู้เขียนในขณะนี้จริงๆ
เนื่องจากบ้านตั้งอยู่หน้าวัด และแลเห็นพระที่มาเขาแถวยืนบิณฑบาตอยู่ที่บ้านทุกๆ วันเป็นประจำมาตั้งแต่เกิด และเราไปวัดกันในทุกวันพระ ทั้งหมดได้ทำให้ผู้เขียนคุ้นเคยและซึมซับกับพระสงฆ์และศาสนากับจิตวิญญาณ อย่างแนบแน่น แต่ไม่ใช่จิตนิยมงมงายหรือไสยศาสตร์ที่แม่ของผู้เขียนต่อ ต้านเอามากๆ และพูดเสมอๆ ว่าจิตนิยมทั้งหมดไม่ใช่พุทธศาสนาและแม้แต่น้อยซึ่งเด็กก็เชื่อตามนั้น วัดบางนราเป็นวัดพุทธเพียงวัดเดียวของตำบล และมีลักษณะเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้าที่มีความยาวมากกว่าความกว้างมากทีเดียว จริงๆ แล้วเป็นส่วนหนึ่งของวัดรวมทั้งป่าช้า-ที่อยู่ที่ชายป่าดังกล่าวมาแล้วนั้น - ว่าๆ ไปป่าที่อยู่หลังบ้านเป็นส่วนที่ต่อเนื่องกับป่าช้า ซึ่งติดต่อเป็นผืนเดียวกับชายเขาที่อยู่ห่างออกไป ส่วนหนึ่งของวัดจึงอยู่ห่างจากบ้านด้วยห้วยพรุที่แห้งขอดตอนหน้าแล้ง ซึ่งพระสามารถเดินข้ามไปมาได้เวลาออกบิณฑบาตและกลับวัด ที่เล่าเรื่องของบ้านและวัดมานาน ก็เพราะว่าศาสนาซึ่งเป็นเรื่องทางจิตและจิตวิญญาณนั้น เป็นเรื่องที่อยู่ตรงกันข้ามกับรูปกายและวัตถุ คือจะเป็นเรื่องของวัฒนธรรมที่ซึมซับมาแต่เด็ก โดยไม่มีเหตุผลกับความรู้วิทยาศาสตร์ซึ่งผู้เขียนเรียนจากโรงเรียน ซึ่งการมีเหตุผลนั้นเป็นตรงกันข้ามกันจริงๆ พูดจากันไม่ได้ จนกระทั่งเดี๋ยวนี้ถึงได้รู้ว่าที่เรียกกันว่า ตรรกะหรือเหตุผลนั้น เป็นสิ่งที่คนที่คิดขึ้นมา "เฉพาะสำหรับคนหรืออีโก้ของคน" ที่คนมี แต่สัตว์โลกทั้งหมด-ยกเว้นมนุษย์-ไม่มี นอกจากนี้ ทั้งวิทยาศาสตร์แห่งยุคใหม่หรือแควนตัมฟิสิกส์ก็บอกว่า "ตรรกะและเหตุผลนั้น เราไม่ควรมีมาตั้งแต่ต้น...เราควรเชื่อแต่เฉพาะตรรกะเหตุผลทางแค วนตัม (quantumlogic) เท่านั้น" (David Fingelstein in Nick Robert's Quantum Reality, 1985) เพราะฉะนั้น ความเชื่อที่เป็นเรื่องทางจิตทางศาสนา กับความรู้วิทยาศาสตร์ที่ได้มาจากโรงเรียนอาจจะเป็นความรู้ความจริงนั้น จริงๆ แล้วอาจเป็นเรื่องเดียวกันหรืออาจสอดคล้องต้องกันก็ได้ ศาสนาที่ซึมซับมาตั้งแต่เล็กๆ กับวิทยาศาสตร์อันเป็นส่วนของวิชาแพทยศาสตร์ ที่ผู้เขียนยึดถือเป็นอาชีพไปตลอดชีวิตอาจจะเป็นเรื่องเดียวกัน ดังที่นักฟิสิกส์ยุคใหม่แทบจะทุกคนกระมัง? พูดไว้เหมือนๆ กัน
นั่นคือ สองหลักการใหญ่ที่ก่อนนี้หรือแม้ในทศวรรษที่แล้ว ยังเป็นไม้เบื่อไม้เมาของกันและกันของความจริงที่มีหนึ่งเดียว ที่ทั้งศาสนากับวิทยาศาสตร์โต้แย้งแย่งกันเป็นเจ้าของ เหมือนกับโหลนของโหลนของโหลน ฯลฯ - ที่เกิดมาจากปู่ทวด ย่าทวด ของปู่ทวด ย่าทวด ของปู่ทวด ย่าทวด ฯลฯ ของสัตว์เซลล์เดียวที่แบ่งเป็นสองตัวดึกดำบรรพ์อายุนับล้านๆ ปี - แย่งกันเป็นเจ้าของความจริงแท้ของกำพืดของตัวเอง ว่าที่แท้แล้วโหลนๆ ทั้งหลายต่างล้วนมาจากเซลล์เดี่ยวหนึ่งเดียวกันเป็นปฐมแห่งชีวิต ซึ่งมาถึงตอนนั้นนับการเป็นญาติกันไม่ถูก นั่นคือความแตกแยกแตกต่างกันที่แบ่งมวลชีวภาพอันหลากหลาย หรือที่ใกล้กว่านั้นคือสัตว์โลกเป็นชั้นและอันดับเป็นตระกูลและครอบครัว เป็นสายพันธุ์และอนุพันธุ์ตามลำดับ นั่นคือวิวัฒนาการของจักรวาล ของโลก ของไกยาไบโอสเฟียร์ ของกายและของจิตรวมทั้งจิตวิญญาณ นั่นคือกระบวนการวิวัฒนาการตามที่ใครๆ เข้าใจรวมทั้งผู้เขียน ซึ่งทางวิทยาศาสตร์ด้านชีววิทยาก็คิดว่าเป็นเช่นนั้น คือสรรพสิ่งทั้งหลายที่อยู่ภายใต้ขอบฟ้าหรือจักรวาล ล้วนเป็นสีโผล่ปรากฏ (emergent) ทั้งนี้ โดยผ่านการจัดองค์กรให้กับตัวเอง (self-organizing system) ที่มีทฤษฎีไร้ระเบียบ (chaos theory) เป็นเครื่องมือ นั่นคือวิทยาศาสตร์แห่งความซับซ้อนซึ่งมีพลวัตที่ไม่เป็นเส้นตรง (science of complexity or non-linear dynamicity)
วิทยาศาสตร์บอกว่าชีวิต "โผล่ปรากฏ" ขึ้นมาจากสิ่งที่ไม่มีชีวิต เช่น เม็ดกรวด เม็ดทราย หรือก้อนหิน โดยเส้นทางวิวัฒนาการเส้นทางนั้นเท่านั้น เมื่อเวลาและความซับซ้อนมีมากขึ้น และมนุษย์เป็นวิวัฒนาการชุดสุดท้ายของเส้นทาง นั่น-เรากำลังพูดกันในเรื่องของวิวัฒนาการด้านชีววิทยาหรือเรื่องของรูป ร่างกายภาพ ซึ่งเป็นทฤษฎีวิทยาศาสตร์ของชาร์ลส์ ดาร์วิน ที่เรายอมรับกันมาตั้งแต่ 200 ปีก่อน สมัยที่เรายังเชื่อกันว่าในโลกในจักรวาลนี้ก็มีแต่รูปกายวัตถุเท่านั้นที่ วิวัฒนาการเป็นก้อนหิน ดิน กรวด และภูเขา ทะเล ที่มีวิวัฒนาการต่อไปจนซับซ้อนมากขึ้นๆ เป็นโมเลกุลของโปรตีนและของชีวิต ชีววิทยาก็คือวิทยาศาสตร์แห่งชีวิตทั้งหมดซึ่งเกิดขึ้นมา (ทีแรก) ด้วยความบังเอิญ และ (ทีหลัง) ด้วยการคัดเลือกของธรรมชาติ ทั้งหมดทั้งทีแรกและทีหลังเป็นหัวใจของวิวัฒนาการทางวัตถุหรือกายภาพ (physical) เป็นปฐม จริงๆ แล้วคำว่าวิทยาศาสตร์ในตอนที่ผู้เขียนเรียนนั้น จะหมายเฉพาะถึงความรู้ ทั้งหมดที่โลกมี ซึ่งจะเป็นเรื่องของวัตถุและรูปร่างกายภาพทั้งนั้น ไม่มีจิตใจไม่มีจิตวิญญาณซึ่งเป็นประดุจชนชั้นสอง คิดอย่างดีก็เป็นผลของวิวัฒนาการของสมองที่ตามมาทีหลังของวัตถุเท่านั้น (epiphenomenon) จริงๆ แล้วก็มีนักวิทยาศาสตร์ไม่น้อยในปัจจุบันที่ยังเชื่อและสอนนักเรียนเช่นนั้น โดยเฉพาะในบ้านเราหรือในประเทศที่กำลังพัฒนาหรือพัฒนาแล้วใหม่ๆ ซึ่งมีผู้ถามผู้เขียนบ่อยๆ ว่าจิตเป็นวิทยาศาสตร์ได้อย่างไร?
เรา-ที่ชาวตะวันออก โดยเฉพาะคนไทยที่ขี้เกรงใจและกลัวแพ้ บางทีเป็นฝรั่งยิ่งกว่าฝรั่งหรือชาวตะวันตกเองเสียอีก ในขณะที่คนในประเทศตะวันออกส่วนมากยังพยายามหวงแหนและรักษาวัฒนธรรมของตน ไว้ เป็นต้นว่าการแต่งกาย คนไทยกลับผูกเนกไทใส่เสื้อนอกกันอย่างหน้าเฉยตาเฉย แม้ว่าจะมีบางคนบางสมัยชั่วครั้งชั่วคราวจะพยายามรักษาเอกลักษณ์ของคนไทยไว้ บ้าง ก็ทนแรงขี้เกรงใจฝรั่งไปไม่ไหว ทั้งนี้ผู้เขียนคิดว่าบางทีเราสับสนกัน ระหว่างความเจริญก้าวหน้าหรืออารยธรรมความเป็นตะวันตก หรือความเป็นอเมริกันกับวิทยาศาสตร์ที่เราเอาจากเขามาทั้งกะบิ จริงๆ แล้วความเจริญหรือความศิวิไลซ์ไม่ใช่และไม่เป็นวิทยาศาสตร์ไม่ว่าตรงไหนหรือ อย่างไร ยังดีที่เราไม่ตามฝรั่งไปทั้งหมด ฝรั่งตะวันตกคิดว่ามนุษย์มีความพิเศษสุดๆ ตรงที่มีวิญญาณเป็นดวงๆ (soul) ซึ่งสัตว์ไม่มี มนุษย์จึงไม่ใช่สัตว์ แต่ในพุทธศาสนาถือว่ามนุษย์ก็เป็นสัตว์โลกที่รู้จักเวทนา รู้จักเจ็บปวดและต้องการความสุขความปลอดภัย มนุษย์และสัตว์โลกทั้งหลาย-โดยรูปร่างกายลักษณะ-จึงเป็นเสมือนวัตถุที่ไม่มี ชีวิต เหมือนกับวิวัฒนาการทางชีววิทยา ชีวิตในพุทธศาสนานั้นเกิดขึ้นเมื่อจิตเข้าไปอาศัยอยู่ในรูปร่างกายภาพนั้นๆ จริงๆ แล้วพุทธศาสนาบอกว่า จิตคือสิ่งที่สรรค์สร้างสรรพสิ่งสรรพปรากฏการณ์ทั้งหลายทั้งปวง และจิต หรือเจตนาคือที่มาของกรรม นั่นคือสิ่งที่ทำให้กระบวนการวิวัฒนาการของชีวิตหรือสัตว์โลกรวมทั้งมนุษย์ นอกเหนือไปจากกระบวนการจัดองค์กรให้กับตัวเอง เมื่อเวลาและความซับซ้อนได้มาถึงจุดดังที่ได้กล่าวมาข้างบน
นั่นคือทฤษฎีกรรมแห่งชีวิต การกระทำโดยเจตนาและผลของปฏิกิริยาที่ผ่านภพข้ามชาติที่ผู้เขียนเชื่อมั่น ว่า น่าจะเป็นความจริงแท้ของวิวัฒนาการของชีวิต รวมทั้งมนุษย์ที่วิทยาศาสตร์หรือชีววิทยาตอบไม่ได้เลยว่าชีวิตคืออะไร? และมันมีขึ้นมาอย่างไร?.
|
|
|
|
|
เธเธฑเธเธเธถเธเธเธฒเธฃเนเธเนเธฒ
|
If quantum mechanics hasn't profoundly shocked you, you haven't understood it yet.- Niels Bohr
|
|
|
|
ตห (เต้าหู้)
|
|
« เธเธญเธ #87 เนเธกเธทเนเธญ: เธกเธตเธเธฒเธเธก 02, 2009, 08:05:17 AM » |
|
เมื่อวานเพื่อนสนิทคนหนึ่งไปคุยกับพ่อ เช้านี้ก็พบจดหมายของเขา อ่านแล้วเหมือนพ่อมานั่งคุยอยู่ตรงหน้าอีกครั้ง
คิดถึงจัง...
คัดลอกย่อหน้าแรกมาแบ่งปันค่ะ
Dear May,
You?ve got quite a daddy.
Dr. Prasan and I talked together for over two and a half hours yesterday,
covering everything from politics to spirituality and metaphysics. He has
so much energy, and it was really neat for me to see where some of the
ideas that have influenced you and Wisit come from - and how far back some
of the ideas and people that have influenced him go. He told me that he
first read Fritjof Capra?s book, The Tao of Physics, in 1980, and that it
was published first in 1975 ? that?s some kind of memory! So you might
say I enjoyed our conversation both on a personal and a professional level
because he was able to offer some thoughts that will be useful to my
current research project, but he also helped connect me to some of your
roots, which I think of as my roots too in some kind of broad way. So
thank you for introducing me to him. A very kind man. He invited me to
come back and do an actual tour of the hospice soon, so I think I will do
that before too long (we didn?t get to yesterday because we talked the
whole time). A great time.
|
|
|
|
|
เธเธฑเธเธเธถเธเธเธฒเธฃเนเธเนเธฒ
|
If quantum mechanics hasn't profoundly shocked you, you haven't understood it yet.- Niels Bohr
|
|
|
|
จุ๋ม-จิ๋ม
|
|
« เธเธญเธ #88 เนเธกเธทเนเธญ: เธเธคเธฉเธ เธฒเธเธก 27, 2009, 12:22:29 PM » |
|
เริ่มต้นเช้าวันใหม่ กับหัวใจที่ปลอดโป่งอิ่มเอม เมื่อคืนไปงานศพ ญาติผู้ให่ญมา ในอดีตเราเคยขึ้นบัญชีเกลียดเขาลำดับต้นๆ เลย
ก่อนที่ญาติคนนี้จะเสียชีวิต ฉันไปเยื่อมแกตอนที่ป่วยอยู่ รพ. ตอนไปเยื่อมในใจลึกๆ ยังสั่นไหว ไปเพื่อแสดงตัวตนว่า...เฮ้ยฉันแน่กว่า
เป็นการเอาชนะที่มันแอบแฝงซ่อนอยู่หรือเปล่า แต่การเผชิญทำให้ได้คลื่คลาย สัมผัสความรู้สึกอ่อนโยนกับการให้อภัยจากหัวใจที่แท้
เรื่องค้างคา ที่เจ็บปวดบางที่ก็ตามหลอกหลอน ฉันรู้สึกว่ามันได้ชำระล้าง ด้วยความอ่อนโยยและการให้อภัย ฉันเห็นความรักต่อหญิงชราแก่
ผมขาวคนนี้ ความเป็นมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง มีโกรธ เกลียด อิจฉา ริษยาเป็นมารและเป็นเทพ อยู่ในร่างเดียวกัน เหมือนๆ กับฉันที่ขณะยืนหายใจอยู่
ญาติที่ป่วย มองมาแทบตาไม่กระพริบ ฉันเดินมานั่งข้างเตียงยกมือไหว้ แกเอื้อมมือที่แทบไม่มีแรงมาจับแขน พูดเบาๆว่า นึกว่าชาตินี้จะไม่ได้เจอ
และร้องให้อย่างหนัก โดยไม่ได้พูดอะไรต่อ หลังจากนั้นไม่กี่วันแกก็เสียชีวิต เป็นอีกหนึ่งบทเรียนที่ฉันได้เดินก้าวผ่าน
|
|
|
|
|
เธเธฑเธเธเธถเธเธเธฒเธฃเนเธเนเธฒ
|
|
|
|
|
Suchada
|
|
« เธเธญเธ #89 เนเธกเธทเนเธญ: เธเธคเธฉเธ เธฒเธเธก 27, 2009, 12:56:50 PM » |
|
เมื่อสักครู่จะบอกว่า "อ่านแล้วอยากกอดน้องสาวคนนี้จัง" ... แต่พูดไม่ออกตอนโทรคุยกัน
ก็คงเหมือนกับ ที่จิ๋มส่ง message มาเมื่อสองคืนก่อนว่า "ที่โทรเมื่อเช้า จะบอกว่ามีความสุข คิดถึง พอถามถึงก็เลยอึ้ง"
คนเรานี่น้า ... คำพูดบางคำมันออกจากปากยากจริงๆ :D
|
|
|
|
|
เธเธฑเธเธเธถเธเธเธฒเธฃเนเธเนเธฒ
|
การรู้จักเส้นทางเป็นเรื่องหนึ่ง การเดินไปในเส้นทางนั้นด้วยตัวเองเป็นอีกเรื่อง
|
|
|
|
อีกฟากฝั่ง
|
|
« เธเธญเธ #90 เนเธกเธทเนเธญ: เธเธฃเธเธเธฒเธเธก 17, 2009, 06:28:05 PM » |
|
 โอยยยยยย โอ๊ย โอย ผมติดตาม เรื่อง จิตวิวัตน์ กระบวนการนิวเอจ กับ เรื่องภัยพิบัติโลก มานาน ผมกำลังค้นเรื่อง ใส่คำว่า จิตวิวัฒน์ ในโกเกิล แล้วมันก็พาผมไปเจอ คอลัม ความทรงจำนอกมิติ เป็นงานเขียน ที่ ค่อนข้าง นิวเอจ หัวก้าวหน้า ถูกจริตกับตัวเอง ได้เก็บลิ้ง ทาง เว็บไซร์ไทยโพสต์ไว้ กะว่าจะค่อย ๆ ทยอยเผยแพร่ตามเว็บ ก็เคลื่อนไหวดึงมวลชน สร้างเครือข่ายทางจืตวิญญาณ ต้านกลียุค ทำได้มาพักใหญ่ เล่นเรื่องนี้มา 3 ปีแล้ว ข้อเขียนแนว จิตจักรวาล ครายออน อโนวาอนาลัย จิตอาสา อภิจิต จิตวิวัตฒ์ ความทรงจำนอกมิติ มังกรจักรวาล แนว กายใจในกรุงเทพธุรกิจ มันมีค่า ตัวมวลมนุษย์มาก ต้องรีบนำไปเผยแพร่ ก่อนวิกฤติจะเกิด ก็มีหลายกลุ่ม ทำงานกันอยู่ แนวนี้ แต่ตัวเราจะขอเป็นแค่ คนสร้างสตาร์เกท ประตูทะลุมิติ บนเว็บไซร์ เชื่อมต่อระบบ ระหว่างกลุ่มต่าง ๆ คนต่าง ๆ ให้มาเจอกัน เป็นเครือข่าย ๆ เสียใจมาก ที่ คอลัมกายใจ ในกรุงเทพธุรกิจ หยุดไป ล่าสุด ตายละหว่า เว็บไซร้ดไทยโพสต์ เขาปรับปรุงใหม่ อัพเดทเว็บใหม่ ลิ้ง ของ อาจารย์ประสาน ความทรงจำนอกมิติ ที่ผมเก็บไว้ หายไปหมดเลย เข้าไปอ่านไม่ได้ ผมดันไม่ได้เซฟ ข้อมูลเก็บไว้เลย งานเผยแพร่ผมเลยชะงักไป มีหลาย ๆ เรื่องตั้งแต่ปี 44 45 46 47 ที่ผมยังไม่ได้อ่านเลย ผมกำลัง จะเขียน จดหมายไปขอ ข้อมูลจาก สำนักพิมพ์ไทยโพส ขอผลงาน ด้าต้าเบสเก่า ๆ ที่เก็บ คอลัมท่านอาจารย์ไว้ ไม่รู้ทางไทยโพสต์ จะเห็นใจคนตัวเล็กอย่างผมหรือเปล่า ขอทางบรรณาธิการไทยโพสต์น่ะ กำลังเขียนอยู่ ถ้าผมได้มาแล้ว ครบทุกอันนะ ผมจะมาบอก ไม่ต้องห่วง หรอกครับ ผมจะติดลิ้งให้ เว็บไทยโพสต์ ช่วยโปรโมทย์ให้ ในความอนุเคราะห์ ผมขอบอกไทยโพสว่า นอกจากผมเป็น แฟนคลับ อาจารย์ประสาน ต่างใจแล้ว คุณลุงเปลว สีเงิน เป็นสุดยอดในดวงใจผมอีกคนหนึ่ง จ้า ผมบ่นจบแล้ว นะ เฮ่อ โล่งๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ |
|
|
|
« เนเธเนเนเธเธเธฃเธฑเนเธเธชเธธเธเธเนเธฒเธข: เธเธฃเธเธเธฒเธเธก 17, 2009, 06:34:56 PM เนเธเธข อีกฟากฝั่ง »
|
เธเธฑเธเธเธถเธเธเธฒเธฃเนเธเนเธฒ
|
|
|
|
|
อีกฟากฝั่ง
|
|
« เธเธญเธ #91 เนเธกเธทเนเธญ: เธเธฃเธเธเธฒเธเธก 17, 2009, 06:31:18 PM » |
|
;D
ปณิธานผม คือ จะเพิ่มลูกทางจิตวิญญาณ ให้เยอะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
|
|
|
|
|
เธเธฑเธเธเธถเธเธเธฒเธฃเนเธเนเธฒ
|
|
|
|
|
ตห (เต้าหู้)
|
|
« เธเธญเธ #92 เนเธกเธทเนเธญ: เธเธฃเธเธเธฒเธเธก 18, 2009, 09:42:18 AM » |
|
เป็นปณิธานที่แปลกและน่าสนใจเป็นที่สุดค่ะ ;D ;D ;D
เรื่องบทความของพ่อ ปกติเมจะเห็นว่าไม่วิถีทรรศน์ก็ภูมิปํญญา เขามักจะมีการจัดพิมพ์รวมเล่มอยู่ แต่ในไทยโพสต์นี่ก็เสียดายมาก ตอนเขาปรับใหม่ทำให้หยุดไป เมเองก็ชอบไทยโพสต์ รู้สึกว่าคุณเปลว เขาก็เป็นคนสำคัญอีกคนหนึ่งที่เข้าถึงความคิด ความรู้สึกของพ่อ ทำให้เราชอบอ่านของเขาไปด้วย
เข้าไปเยี่ยมเวปใหม่ มาแล้ว ภาพน่าตืนเต้นดีเนอะ ;)
|
|
|
|
|
เธเธฑเธเธเธถเธเธเธฒเธฃเนเธเนเธฒ
|
If quantum mechanics hasn't profoundly shocked you, you haven't understood it yet.- Niels Bohr
|
|
|
|
จุ๋ม-จิ๋ม
|
|
« เธเธญเธ #93 เนเธกเธทเนเธญ: เธเธฃเธเธเธฒเธเธก 30, 2009, 01:57:17 PM » |
|
เมื่อวานได้ไปทำกิจกรรม จิตอาสา มีจิ๋ม ผึ้ง แอม แอน ที่โรงพยาบาลเชียงราย ซึงเด็กส่วนใหญ่่ป่วยเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาว ก็เลยนำภาพน่ารัก น่ารักมาลง
|
|
|
|
|
|
yada
|
|
« เธเธญเธ #94 เนเธกเธทเนเธญ: เธเธฃเธเธเธฒเธเธก 30, 2009, 02:28:14 PM » |
|
เขียนเล่าค่อนะ เมื่อวานพวกเราเริ่มต้นการทำกิจกรรมด้วยอารมณ์ที่คิดมาเพื่อเด็กโตแต่พอเด็กๆเดินมากันพร้อมพ่อแม่ก็มองหน้ากัน เพราะมีเด็กตั้งแต่อายุ ๑ ขวบ จนไปถึง ๕ ขวบ เราก็เลยชวนพ่อแม่ทำกิจกรรมร่วมกันไปเลย โดยให้บอกกล่าวกับก้อนหินว่าวันนี้เรารู้สึกอย่างไรกันบ้าง แล้วเอาก้อนหินสัมผัสกับส่วนต่างๆของร่างกาย และลงสีตามที่เรารู้สึก ตบท้ายด้วยช่วงเวลาแห่งจินตนาการ "นิทานก้อนหิน" ถือเป็นการสร้างเพื่อน(ก้อนหินให้มีชีวิตเป็นเหมือนเพื่อนไว้คอยพูดคุยก่อนนอนของเด็กๆ)
งานนี้มีพวกคุณครูจาก รร.เด็กป่วยในรพ.มาร่วมแจมด้วย ทุกคนให้ความร่วมมือกันดีมาก ตอนแรกเด็กเดินมาด้วยสีหน้าเหนื่อยบางคนก็เริ่มร้องไห้แต่พอออกจากห้องเมื่อจบกระบวนการก็กระโดดด้วยอารมณ์รื่นเริง ร่วมทั้งทีมผู้จัดก็นั่งลุ้นกับพวกเราไปด้วยเพราะตกใจที่เจ้าหน้าที่นำเด็กเล็กๆมาเกือบทั้งหมด แต่ก็ผ่านไปด้วยความพออกพอใจในกระบวนการ มีตัววัดศักยภาพของกระบวนการด้วยเด็กน้อยคนหนึ่งคะ "เด็กน้อยกางเกงเหลือง" เพราะเจ้าหน้าที่บอกว่า เป็นตัวแสบเลยทีเดียวแต่ในกิจกรรมเขานิ่งและพร้อมเล่นก้อนหินไปด้วย พรุ่งนี้คงจะมีหน้าตาของเด็กน้อยตัวแสบมาให้ดูเพิ่มคะ
ผึ้ง ::)
|
|
|
|
|
เธเธฑเธเธเธถเธเธเธฒเธฃเนเธเนเธฒ
|
|
|
|
|
ตห (เต้าหู้)
|
|
« เธเธญเธ #95 เนเธกเธทเนเธญ: เธเธฃเธเธเธฒเธเธก 30, 2009, 07:43:59 PM » |
|
น่ารักจิงจริ๊งงง... อยากเห็นภาพเด็กน้อยกางเกงเหลือง จะรอดูนะ
ตอนนี้เข้ามาส่งการ์ดอวยพรให้กระทู้ฤดูกาลแห่งชีวิตจ่ะ
|
If quantum mechanics hasn't profoundly shocked you, you haven't understood it yet.- Niels Bohr
|
|
|
|
umamm
|
|
« เธเธญเธ #96 เนเธกเธทเนเธญ: เธเธฃเธเธเธฒเธเธก 30, 2009, 07:55:11 PM » |
|
ความรู้สึกเมื่อวาน ดีจัง การที่เราได้เข้าไปทำอะไรให้คนอื่นบ้าง
ถึงแม้เล็กน้อยแต่ดูแล้วช่างยิ่งใหญ่จังกับความอิ่มเอมใจ
เอารูปมาลงเพิ่มด้วยคะ
|
seek
|
|
|
|
Suchada
|
|
« เธเธญเธ #97 เนเธกเธทเนเธญ: เธเธฃเธเธเธฒเธเธก 31, 2009, 09:08:28 AM » |
|
เห็นแล้วพลอยรู้สึกตื้นตันใจไปด้วย พี่ขอร่วมเป็นกำลังใจให้กับจิ๋มและน้องๆ นะจ๊ะ ... เสียดายที่อยู่ไกล อยากมีส่วนช่วยจังเลย
|
|
|
|
|
เธเธฑเธเธเธถเธเธเธฒเธฃเนเธเนเธฒ
|
การรู้จักเส้นทางเป็นเรื่องหนึ่ง การเดินไปในเส้นทางนั้นด้วยตัวเองเป็นอีกเรื่อง
|
|
|
|
จุ๋ม-จิ๋ม
|
|
« เธเธญเธ #98 เนเธกเธทเนเธญ: เธเธฃเธเธเธฒเธเธก 31, 2009, 10:29:49 AM » |
|
ขอบคุณมากค่ะ.....กับกำลังใจที่ส่งมาให้ ถ้าใครอยากมีส่วนร่วม แต่ตัวอยู่ไกล เรายินดีที่จะรับบริจาคสี หรืออุปกรณ์ในการวาดเพราะส่วนนี้เรายังขาด
เด็กส่วนให่ญ พ่อแม่มีปัญหาเรื่องเศรษกิจ หาเช้ากินค่ำ ยิ่งลูกมาป่วยก็รู้สึกแย่ บางคนแม้แต่ค่ารถยังไม่มีที่จะพาลูกมาหมหมอ ก็มีสมัครพรรคพวก
บริจากค่ารถ ออกค่านำมัน เท่าที่เรามีกำลังหาได้ ;D
|
|
|
|
|
เธเธฑเธเธเธถเธเธเธฒเธฃเนเธเนเธฒ
|
|
|
|
|
umamm
|
|
« เธเธญเธ #99 เนเธกเธทเนเธญ: เธเธฃเธเธเธฒเธเธก 31, 2009, 10:42:28 AM » |
|
ใครเจอมรสุมชีวิตที่โหมกระหน่ำเข้ามาช่วงนี้ เอาภาพนี้มาเป็นกำลังใจคะ
|
seek
|
|
|
|
เธงเธเธเนเธณเธเธฒ Webboard
เธเธนเนเนเธเธตเธขเธ
